19 Şubat 2020’de Hanau’da dokuz kişi sadece etnik kökenleri nedeniyle öldürüldü: Gökhan Gültekin, Sedat Gürbüz, Said Nesar Hashemi, Mercedes Kierpacz, Hamza Kenan Kurtovic, Vili-Viorel Păun, Fatih Saraçoğlu, Ferhat Ünvar ve Kaloyan Velkov.
Hanau bir “izole vaka” değildi. Bu saldırı, faşist şiddetin kanlı bir sürekliliğinin parçasıdır. Faşist ideolojiler, insanlar “yabancı” veya “yük” olarak işaretlendiğinde, ırkçılık küçümsendiğinde, hoşgörüldüğünde veya siyasi amaçlarla kullanıldığında güçlenir. “Şehir görünümü” tartışması da bu zehirlenmenin bir parçasıdır. Belirli grupların şehirleri “değiştirdiği” veya “fazla yabancılaştırdığı” iddia edildiğinde, dışlama normalleşir ve şiddet için zemin hazırlanır.
Başbakan Friedrich Merz’in göç karşıtı ve kutuplaştırıcı açıklamaları, zehirli iklimin yalnızca toplumun alt tabakalarından kaynaklanmadığını gösteriyor. En yüksek siyasi makamdan gelen sözler sınırları kaydırır ve faşistlere yaptıklarının “anlaşılır” veya “haklı” olduğu hissini verir.
AfD gibi partiler bu havayı açıkça radikalleştiriyor. Ancak suç sadece bu partiye ait değil: Korku, dışlama veya önyargı yayan her kişi, her organizasyon ve her siyasi grup sorumludur. Nefreti normalleştirenler insanları saldırılara açık hale getirir. Susanlar ise failleri korur.
Hanau’dan altı yıl sonra: Yetkililer başarısız oldu. Ne koruma, ne soruşturma, ne de sonuç var. Faşist şiddet artıyor, nefret çevrimiçi ve sokakta yayılıyor. Sadece hatırlamak yeterli değil. Sessizlik failleri korur. Hanau bir şok anı değildi; bu, zehirli bir iklimin sonucuydu ve bu iklim, ırkçı nefret ve siyasi kışkırtma durdurulmadıkça devam ediyor.
Unutmayacağız. Hanau’nun tekrar etmesine izin vermeyeceğiz. Öldürülenlerin isimleri bir suç duyurusudur. Şimdi faşizme karşı geniş çaplı, görünür ve kararlı bir şekilde her yerde örgütlenme zamanı!
Irkçılığa karşı, faşizme karşı – birlikte sokağa!
Yaşasın Enternasyonal Dayanışma!
