Home , Dünya , Kalbimin atmasına izin verin!

Kalbimin atmasına izin verin!

ferzad-kemangerİRAN | 07 – 01 – 2009 | İran rejimi tarafından idam cezasına çarptırılan beş öğretmenden biri olan Ferzad Kemanger, tutuklu bulunduğu hücresinde organlarını bağışladı. Ferzad Kemanger, Temmuz 2006’da meslektaşları Ferhad Wekili ve Eli Heyderiyan ile birlikte tutuklandı. Sine’nin Dehgulan ilçesinde yaşayan Enwer Hüseyn Penahi ve Erselan Ewliyayi isimli iki öğretmen de 4 Ağustos’ta ikinci kez idam cezasına çarptırıldı. Kemanger PKK, diğer dört öğretmen ise PJAK üyesi olmakla suçlanıyor. Hiçbirine duruşmalarda kendilerini savunma imkanları verilmedi.

SAVUNMA HAKKI TANINMADI!

Ferzad Kemanger, PKK üyesi olduğu iddiasıyla Kirmaşan kentinde tutuklanmıştı. Kemanger, Wekili ve Heyderiyan ile birlikte önce Kirmaşan, sonra Sine ve Kamyaran, en son olarak Tahran cezaevlerinde en az 16 ay boyunca tek kişilik hücrelerde tutuldu, ağır işkencelerden geçirildi. 33 yaşındaki Ferzad Kemanger, tutuklanmadan önce Kamyaran kentinde öğretmenlik yapıyordu.

AĞIR İŞKENCE GÖRDÜ, BACAĞI KIRILDI!

Kürdistan Öğretmenler Derneği iletişim sorumlusu Kemanger 11 yıldır bir teknik kolejinde öğretmenlik yapıyordu. İşkence altında bacağı kırıldı ve kolu yandı. Aynı zamanda saçlarının bir kısmı da işkence altında koptu. Çenesi ağır yara aldı ve ağır sağlık sorunları yaşıyor. Devrim mahkemesi tarafından Şubat 2008’de hakkında idam cezası verildi. Yargı Erki Sözcüsü Ali Rıza Cemşidi, Mayıs 2008’de yaptığı açıklamada Kemanger’in idam cezası aldığını doğruladı.

Tutukluluk süresi boyunca avukatı ile bir kereliğine sadece 45 dakika görüşebildi. Mahkeme salonunda bile avukatı ile konuşmasına izin verilmedi. Diğer iki arkadaşı ile birlikte duruşması sadece 7 dakika sürdü.

11 Temmuz günü yüksek mahkeme tarafından cezası onanan Kemanger her an idam edilme tehlikesi altında bulunuyor. Başta Af Örgütü olmak üzere uluslar arası insan hakları örgütleri Kemanger ve arkadaşlarına verilen idam cezasının durdurulması için kampanya yürütüyor.

KALBİMİN ATAMASINA İZİN VERİN!

Ferzad kemanger Tahran yakınındaki Kerec (Recai Şahr) cezaevindeki hücresinde organlarını bağışladığını bildirdi. Bianet, Kemanger’in hücresinden İran İstihbaharat Bakanı Kolaam-Hoseyn Ezhei’ye yazdığı mektubu yayımladı. Kemanger, kalbinin atmasını izin verilmesini isteyerek, „Hangi dili konuşuyor olursa olsun, kalbimin bir başkasının göğsünde atmasına izin verin. Tek istediğim, onun, nasırlı ellerinin kalınlığı eşitsizliklere karşı öfke kıvılcımlarını canlı tutacak bir işçinin çocuğu olmasıdır“ diyor.

İşte Kemanger’in mektubu:

Aylardır hapishanedeyim. Hapishanenin benim irademi, sevgimi ve insanlığımı ezeceği ve beni ehlileştireceği sanıldı. Tarih kadar uzun, sonsuzluğa uzanan duvarlarla çevrili bir koğuşta tutuldum. Beni, sevdiklerimden, ülkemin çocuklarından ayıracağı sanıldı. Fakat, her gün hücremin ufak penceresinden uzak yerlere doğru yolculuğa çıktım ve kendimi onlar arasında ve onlar gibi hissettim. Buna karşılık, onlar bende hapsedilmiş kendi kederlerinin yansımasını göreceklerdi; böylece hapishane birbirimizle olan bağlarımızı derinleştirdi. Hapishane karanlığının güneşin ve ışığın anlamını zihnimden sileceği sanıldı, fakat karanlık ve sessizlikte alaca menekşelerin büyüdüğüne tanık oldum. Hapishanenin, zihnimin zamanı ve onun değerini unutmaya terk etmeye zorlayacağı sanıldı. Ancak hapishane dışındaki anları yeniden yaşadım ve yeni bir yol seçmek için yeni bir „ben“ doğurdum.

Aynı zamanda, benden önceki tutuklular gibi, yeni bir şafağı görme umuduyla hapishanenin karanlığına dayanmak zorunda kalan işkence görmüş bir neslin son kişisi olacağımı umarak, yoluma çıkan bütün aşağılama, hakaret ve zulmü tüm kalbimle kucakladım.

Bir gün, onların „‚Allahına‘ karşı savaş yürütmekten dolayı“ ‚kafir‘ olarak damgalandım. Böylece, adaletin ilmiği yaşamımı almak üzere dokundu. Ve bu günden beri istemeyerek idamımı bekliyorum. Ancak, bütün sevgili insanlarıma olan sevgimle, eğer yaşamımı kaybedeceksem, bütün organlarımın onları alınca yaşam bulacaklara gitmesine izin vermeye karar verdim. Ve kalbimin, ondaki bütün sevgi ve tutkuyla birlikte bir çocuğa bağışlanmasına izin verin. Nereden olacağı hiç fark etmez; Kaaron banklarında, Sabalaan Dağı yamaçlarında, Doğu Sahara kenarlarında veya Zağros Dağları’ndan güneşin doğuşunu seyreden bir çocuk. Tek istediğim isyankar, kıpır kıpır kalbimin, benden daha isyankarca kendi çocukluk arzularını aya ve yıldızlara ifşa edecek ve onlara sonradan bir yetişkin olarak ihanet etmeyeceğine dair onları tanık tutacak bir çocuğun göğsünde atmaya devam etmesidir. Tek istediğim, kalbimin yatağa aç giden çocuklar üzerine sabrını kaybeden birinin göğsünde; „bu yaşamda en küçük arzum bile gerçekleşmeyecek“ diye yazan ve kendisini asan Haamed’in -benim on altı yaşındaki öğrencim- hatırasını kalbimde canlı tutacak birisinde atmaya devam edebilmesidir.

Hangi dili konuşuyor olursa olsun, kalbimin bir başkasının göğsünde atmasına izin verin. Tek istediğim, onun, nasırlı ellerinin kalınlığı eşitsizliklere karşı öfke kıvılcımlarını canlı tutacak bir işçinin çocuğu olmasıdır. Kalbimin, çok uzak olmayacak bir gelecekte, çocuklarının onu her sabah güzel gülümsemeleriyle selamlayacağı ve birlikte bütün neşe ve oyunları paylaşacakları bir köy öğretmeni olacak bir çocuğun göğsünde atmasına izin verin.

O zaman, çocuklar yoksulluk ve açlık gibi kelimelerin anlamını bilmeyecektir; „hapishane“, „işkence“, „baskı“ ve „eşitsizlik“ terimleri, onların dünyasında bütün anlamlarından yoksun olabilecektir. Uçsuz bucaksız dünyanızın ufak bir köşesinde kalbimin atmasına izin verin. Sadece ona özenli olun, çünkü o, tarihi acı ve eziyet ile dolu ülkesinin insanlarının anlatılmamış hikayeleriyle dolu bir kişinin kalbidir. Kalbimin bir çocuğun göğsünde atmasına izin verin ki bir sabah yapabildiğim kadar yüksek sesle ve anadilimde -Kürtçe-, haykırabileyim: Bu uçsuz bucaksız dünyanın bütün köşelerine, bütün insanlığı sevme mesajını taşıyan bir rüzgar olmak istiyorum.

Kaynak: ANF

scroll to top