Home , APP , ADGB| ERMENİ SOYKIRIMI SÜRÜYOR!

ADGB| ERMENİ SOYKIRIMI SÜRÜYOR!

Avrupa Demokratik Güç Birliği 24 Nisan 1915 Ermeni soykırımı ile ilgili bir açıklama yayınladı. Açıklama şu şekilde;

Basına ve Kamuoyuna

24 Nisan 1915 günü iki yüzü aşkın Ermeni aydının, evlerinden alınarak planlı bir şekilde katledilmesi ile başlayan Ermeni Soykırımı ile Osmanlı Devleti ve onun idaresini elinde tutan İttihat ve Terakki Cemiyeti Ermeni halkını yok etmek üzere sayıları milyonu aşan Ermeniyi katletti. 24 Nisan 1915’i takip eden süreçte, Osmanlı coğrafyası devlet denetiminde gerçekleşen sistematik ve planı katliamlar ve sürgünler ile neredeyse tamamen Ermenisizleştirildi. Ermeni kadın ve çocukları köleleştirildi.

Ermenilerin tüm birikmilerine el konurken, bütün kültürel mirası yok edildi. Ermeni Soykırımı ile, bir tarftan da yeni ulusal burjuvazi için sermaye birikiminin oluşturulması hedeflenmişti. Tüm bu zulüm ve yoketme mekanizmasından kurtulmayı başarabilenler ise kadim yurtlarından uzakta dünyanın dört bir yanına dağıldılar. Bu süreç zarfında Anadolu’nun diğer Hristiyan halkları da soykırım politikasından payına düşeni aldı. Seyfo, yani Asuri-Süryani Soykırımı ile Pontus Soykırımı bu bağlamda Ermeni Soykırımından ayrı düşünülemez.

Osmanlı Devleti ve İttihat ve Terakki Cemiyeti 1915 öncesinde, 1915’de ve sonrasında Panistlamist ve Pantürkist politikalar çerçevesinde Türk ve Sünni Müslüman olmayan halklara yönelik sistematik olarak zorunlu sürgün, asimilasyon, katliam ve soykırım politikaları uygulamıştır. Bir soykırım suçunun son halkası ve suçun sürekliliğinin en önemli göstergesi, soykırımın inkarıdır. Nitekim varlığını ve sermayesini bu insanlık suçu üzerine kuran Türkiye Cumhuriyeti Devleti, imha, inkâr ve asimilasyon politikalarını bugüne değin sürdürmektedir. Bu açıdan Türkiye Cumhuriyeti tarihi bir katliamlar ve soykırımlar tarihidir. 1934 Trakya Pogromu, 1938 Dersim Tertelesi, Varlık Vergisi (1942), 6-7 Eylül Pogromu (1955), Koçgiri (1921), Zilan (1930), Maraş (1978), Sivas (1993), Roboski (2011) ve Cizre (2015) katliamları gibi sayısız örnekte gördüğümüz üzere halklar üzerindeki baskı ve imha politikaları tam bir süreklilik arzetmektedir ve tüm halkları ve inanç gruplarını ayrım gözetmeksizin hedef almaktadır.

Günümüzde, Ermeni Halkı üzerinde hala imha, inkar ve asimilasyon politikaları sürüdürülmektedir. Bu politikanın en güncel, yakıcı ve somut örnekleri Hrant Dink, Maritsa Küçük ve Sevag Balıkçı cinayetleridir. Bu ülkede Ermenileri öldürmek, 1915’te olduğu gibi hala devlet nezdinde meşrudur. 2. Karabağ Savaşı ile devletin 100 yıllık pantürkist hedeflerinin de güncelliğini koruduğu tüm dünyaya bir kez daha ilan edilmiştir. TC egemen sınıfları emperyal ve pantürkist hayallerle sadece Ermenilere değil başta Rojava ve Kürt halkı olmak üzere Suriye, Irak, Libya, Lübnan, Kıbrıs, Ukrayna ve daha bir çok coğrafyaya doğrudan yada dolaylı olarak savaş ihraç etmekte, cihatçı çeteleri besleyip örgütlemekte ve hem kendi halklarını hem de bölge halklarını ölüme ve yoksulluğa mahkum etmektedir.

Bu baskı, soykırım ve katliam düzeni halklara sadece daha fazla yoksulluk ve büyük bir toplumsal çöküş getirmiştir. İnkâr edilen geçmiş, barış dolu bir geleceğin önündeki en büyük engeldir. İnkâr sürdükçe, soykırım ve katliamlar sürmektedir. Bu katliam ve soykırım döngüsünden kurtulmak için başta Ermeni ve Asuri-Süryani Soykırımı olmak üzere TC devletin üzerine inşa edildiği tüm insanlık suçları ile yüzleşilmelidir. Tüm bu adaletsizliklerin aşılabilmesi için, halkların ortak ve kararlı bir mücadele yürütmesi gerektiği açıktır. Bu mücadele barışın, eşitliğin, bir arada yaşamın ve özgürlüğün de temeli olacaktır.

Bizler Avrupa Demokratik Güç Birliği olarak tüm soykırım kurbanlarını bir kez daha saygıyla anıyoruz. Hakikatleri ve sorumluları ortaya çıkarma ve adaleti sağlama mücadelesini kararlılıkla sürdüreceğimizi bir kez daha kamuoyuna ilan ediyoruz.

Avrupa Demokratik Güç Birliği

JENOSIDA ERMENÎYA DEWAM DIKE!

Bi Jenosîda Ermeniyan, ku di 24ê Avrêlê 1915 de, bi kuştina plankirî ya zêdeyî du sed rewşenbîrên Ermenî dest pê kir, Dewleta Osmanî û Komîteya Îttîhat û Terakkî, ya ku ew kontrol dikir, ji bo hilweşandina Gelê ermenî. Di heyama piştî 24ê Nîsana 1915-an de, erdnîgariya Osmanî hema hema bi tevahî bi qetlîam û sirgûnên sîstematîk û plansazkirî yên ku di bin kontrola dewletê de pêk hat, ji ermeniyan hat derxistin. Jinên Ermenî û zarokên wan kirin kole. Dema ku hemî teserûfên ermeniyan hatin desteser kirin, hemû mîrata çandî ya wan hat rûxandin. Bi Komkujiya Ermeniyan re, armanc ew bû ku ji bo bûrjûwaziya nû ya neteweyî berhevokek sermayeyê were afirandin. Yên ku karîn xwe ji binê vê zilm û wêrankirinê xilas bikin li dûrî welatê xweyê kevnare li çar aliyê cîhanê belav bûn. Di vê serdemê de, gelên din ên Xiristiyan ên Anatolyayê jî para xwe ji siyaseta qirkirinê girtin. Di vê çarçoveyê de, Seyfo, Qirkirina Suryanî-Suryanî û Qirkirina Pontus, ji Qirkirina Ermeniyan cuda nayê hesibandin.

Dewleta Osmanî û Komîteya Îttîhat û Terakkî berî, di 1915 û piştî polîtîkayên Panistlamîst û Pan-Turkîst de, li dijî gelên ne-Misilman ên Tirk û Sunnî polîtîkayên sirgûnkirin, asîmîlasyon, qetlîam û qirkirinê bi sîstematîkî meşand. Zencîreya dawî ya tawanek jenosîdê û nîşana herî girîng a domandina tawanê înkarkirina jenosîdê ye. Bi rastî, sermayeyên sermiyan û Komara Tirkiyeyê li ser damezrandina dewletê ku tawanên li dijî mirovahiyê, wêrankirin, polîtîkayên wan ên înkar û asîmîlasyonê heya roja îro berdewam dike. Ji vê xala dîrokê dîroka Komara Tirkiyeyê qetilkirin û qirkirin e. 1934 Pogrom’a Trakay’ye, 1938 tertela Dersim, Bacê Dewlemendiyê (1942), Pogrom 6-7 İlon (1955), Koçgiri (1921), Zilan (1930), Maraş (1978), Sivas (1993), Roboskî (2011) û Cizîr ( wekî ku me di bêhejmar nimûneyên qetlîamên 2015-an de dît), zordarî û polîtîkayên tunekirinê yên li ser gelan di domdariya tam de ne û bêyî cûdakarî hemî gelan û komên baweriyê dike hedef.

Ro jî, li ser gelê Ermenî polîtîkayên tunekirin, înkar û asîmîlasyonê têne meşandin. Nimûneyên herî nûjen, şewitandî û berbiçav ên vê siyasetê qetilkirina Hrant Dink, Maritsa Kücük û Sevag Balıkçı ne. Li vî welatî, wekî sala 1915-an, kuştina ermeniyan li ber çavê dewletê hîn rewa ye. Bi Karabakherê 2-emîn ê Qerebaxê re, careke din ji hemî cîhanê re hat ragihandin ku armancên 100-salî yên dewleta panturkîst jî rojane bûn. Di dema şer de, him Azerbaycan û him jî Komara Tirkiyeyê daxuyaniyên ku qirkirin û paqijkirina etnîkî pêşniyar dikin didin, û dirûşmên nîjadperestî ji hêla zaravayên herî otorîter ve têne gotin. Piştî şer, zihniyeta jenosîdê carek din û bi „muzeya“ ku li Bakû hat vekirin û eşyayên leşkerên ermenî yên ku jiyana xwe ji dest dane pêşan dide, careke din û eşkere „zîrek bû“. Çînên serdest ên Komara Tirkiyeyê ne rasterast an neyekser şer ne tenê ji bo Ermeniyan di heman demê de ji bo Rojava û gelê Kurd, Sûriye, Iraq, Lîbya, Libnan, Qibris, Ukrainekrayna û gelek erdnîgariyên din ên bi xewnên emperyal û panturkîst, dişînin û komên çete yên cîhadparêz rêxistin bikin û gelên herêmê bi mirin û hejariyê mehkûm dike.

Dema ku dewleta Osmanî û Tirk van sûcên li dijî mirovahiyê kir, hêzên din ên emperyalîst ên ku piştgirî dan an guhdarvan man jî hevparê van sûcan in. İmparatoriya Germenî, ku di dema Qirkirina Ermeniyan de hevalbendê İmparatoriya Osmanî bû û heta bi karmendên xwe artêşa Osmanî jî birêve dibir, bê guman yek ji berpirsyarên sereke yê vî sûcê mirovahiyê ye. Meclîsa Federal a Almanya di sala 2016-an de bi biryara xwe jenosîd qebûl kir û îtîraf bi beşdarbûna xwe kir. Lêbelê, hevkariya qirêj a di navbera Dewleta Alman û Komara Tirkiyê de heya îro jî berdewam kiriye. Ro, hîn jî çekên Germenî li dijî sûcên mirovahiyê yên li dijî gelê Kurd hatine kirin têne bikar anîn û mafên mirovan dibin mijara danûstandinên qirêj.

Vê nexşeya çewisandin, qirkirin û komkujiyê tenê bêtir feqîrî û hilweşînek mezin a civakî bi gelan anî. Paşeroja înkar astengiya herî mezin e li pêşerojek aştiyane. Heya ku înkar bidome, qirkirin û qetlîam berdewam dikin. Ji bo ku em ji vê çerxa qetlîam û qirkirinê xilas bibin, lazim e ku hemû sûcên li dijî mirovahiyê ku dewleta Tirk li ser wan hatî avakirin, nemaze Qirkirina Ermenî û Asûrî-Suryanî, li ber xwe bidin. Ji bo derbaskirina van neheqiyan hemî, diyar e ku divê gelan têkoşînek hevpar û bi biryar bimeşînin. Di heman demê de ev têkoşîn dê bibe bingeha aştî, wekhevî, bihevre jiyan û azadiyê.

Em wekî Yekîtiya Hêza Demokratîk a Ewropî, careke din hemû qurbaniyên qirkirinê bi rêzdarî bibîr tînin. Em carek din ji raya giştî re radigihînin ku em ê bi biryardarî têkoşîna xwe ya ji bo eşkerekirina heqîqet û berpirsyaran bidomînin û edaletê misoger bikin.

Yekîtiya Hêza Demokratîk a Ewropî

 

scroll to top