ÇAĞRIMIZDIR !

Değerli  Dostlar;

Sizleri, İsviçre Türkiyeli İşçiler Federasyonu İTİF’in 20. Kongresine katılmanız için, içtenlikle davet ediyoruz.

Her geçen gün dünya halklarına yönelik geliştirilen sosyal, politik ve demokratik hak gaspları, ırkçı ve yabancı düşmanlığı artarak devam ediyor! Özellikle 2008 yılında ortaya çıkan küresel ekonomi kriz, kendini çok daha fazla hissettirdiği bu günlerde, dünyada  giderek işsizlik ve yoksulluk hat safaya ulaştığına tanıklık etmekteyiz.

Yine krizin daha fazla hissedildiği Türkiye’ de özelleştirmeye, işten çıkarılmaya, yoksulluğa,  işsizliğe karşı ve sendikal özlük hakları için örnek bir mücadele  sürdüren TEKEL işçilerinin yarattığı direniş dalgası giderek yayılmakta ve bu dalgayı AKP Hükümeti  kırmak için her türlü yalan ve oyunuyla bu direnişi boşa çıkartmak ve boğmak istemektedir. Buna karşı Tekel İşçilerinin direnişinin yarattığı kararlılık ve azim, sistemin ve onun temsilcisi olan AKP Hükümeti nin tekel işçilerine yonelik saldırılarını boşa çıkaracak ve işçi sınıfının uzun bir dönemden beri sürdürdüğü sessizliğini bozacak dinamik nüveleri içinde barındırmaktadır.

Göçmen Emekçiler;

İTİF 19. yılını geride bırakarak 20. yılına girmenin onurunu ve gururunu yaşamaktadır. Federasyonumuz bu güne değin her türlü anti demokratik, ırkçı, Ğöçmen düşmanlığı ve faşist örgütlenmelere ve pratik uygulamalara karşı mücadele  ederek,  20 yıllık mücadele tarihini, bilgi, birikim ve tecrübelerini aktararak bugünlere kadar geldi.

Ve bugün genel anlamda dünya halklarına yönelik saldırılar karşısında,  bir “sessizlik” hakim olsa da, Federasyonumuz  mücadelesini siz dostlarıyla birlikte, kol-kola, omuz-omuza yarınlara, daha nice on yıllara taşıyacaktır.

Bu bilinç ve kararlılıkla;  20. Yılında Daha Güçlü Bir İTİF İçin, 20.  Kongremizde Buluşalım !

19. Dönem İTİF Yönetim Kurulu

Kongre Tarihi   :  14 Mart 2010

Saati                            :  13. 00

Adresi                :  Zurich Gençlik ve Kültür Evi  ( Zentral Str. 78 Zurich )

450 kişinin katıldığı etkinliğin atmosferine ve içeriğine ilişkin ise ATİK Kadınlar Komisyonu bir değerlendirme yaptı.

Değerlendirmenin tümü şöyle:

6 Mart 2010′da Almanya’nın Frankfurt kentinde gerçekleştirdiğimiz 8 Mart’ın 100. YENİ KADIN’ın 20. mücadele yılı şölenimiz, 450 civarında bir katılımla, yaşanan bazı eksiklikler ve yetmezliklere rağmen başarıyla gerçekleştirildi.

Hava koşullarından kaynaklı yollarda yaşanan aksaklıklar nedeniyle, etkinliğimizi gecikmeli başlatmamız bir olumsuzluk olmakla birlikte, kadını köleleştiren din, devlet, aile, sistem, çocuk vb. unsurlara karşı kadının mücadelesini ve özgürleşmesini anlatan pandomim ve saygı duruşu ile  etkinliğimiz coşkulu bir şekilde başlamış oldu.

Modaratör Meral arkadaşımızın panelistleri sahneye davet etmesi ile başlayan Programımızın SEMPOZYUM bölümü ilgi ile izlendi. Modoratör arkadaşımız her panalist arkadaşa söz vermeden önce, kısa özgeçmişlerini okuyarak kitleye tanıttı. Sempozyumun ilk konuşmacısı Diyarbakır KAMER Kadınevi’nden sevgiil NEBAHAT AKKOÇ idi. Nebahat arkadaş, Yeni Kadın’ın 20. mücadele yılını selamladıktan sonra, bize bir sürpriz hazırladığını söyleyerek, kendisi ile birlikte KAMER Kadınevi’nden gelen sevgili Cahide arkadaşı mikrofona davet ederek, çok hoş bir kürtçe türkü ile açılış yaptı.

NEBAHAT AKKOÇ; Kendi tabiri ile, “Türk bayrağının dalgalandığı her yerde lâyığı ile görevini yapmak azminde olan bir öğretmen” iken, sınıf bilincine ulaşıncaya kadar yaşadıklarını, kırılma noktalarını ve özel olarak kendisinde yaşadığı kırılmalardan sonra nasıl kadın olma bilincini yakaladığını, KAMER’i nasıl kurduklarını, amaçlarını ve şu andaki çalışmalarının hangi düzeye ulaştığını anlatırken, etnik kimlik noktasında da düşüncelerini açıkladı.Sözlerini bitirirken de yine Cahide arkadaşı mikrofona davet ederek bir türkü daha dinletti bizlere.

İkinci konuşmacımız, COURAGE Almanya kadın örgütlülüğünden LİNDA WEISGERBER idi. Sevgili LİNDA, 1781 Fransız burjuva devriminden başlayarak, Avrupa’daki kadın hareketinin geçirdiği evreleri anlattı. Avrupa da dahil olmak üzere,  Toplumsal yaşam alanlarından örneklerle anlattığı kadının toplumdaki yeri ve mücadelesinden sonra da, 2011 Venezuella Dünya Kadın Konferansı’nın hazırlıkları ve bu konferansın önemine vurgu yaparak sözlerini sona erdirdi.

Üçüncü konuşmacımız; İG BAU Sendikası’ndan bölge temsilcisi  ZEYNEP BİÇİCİ , Düsseldorf Havaalanı temizlik işçilerinin 2009′da yaptıkları grevden bir görsel kesit sunduktan sonra, çıkışı verilen 860 temizlik işçisi için, 10 000 işçinin nasıl greve gittiğini, bu mücadelenin işçilere örgütlü olmanın ve dayanışmanın önemini nasıl öğrettiğini anlattı.  Diğer taraftan, kadının toplumsal gerçekliğinden kaynaklı, yaşadıkları zorluklara, buna eklenen göçmen kadın olmanın zorluklarına değinen Zeynep arkadaş, kendi yaşamından örnekler vererek, göçmen bir kadın ve anne olarak kadının kariyer yapmasının zorluklarını anlattı ve göçmen kadınların sendikalar içinde yönetim kademelerinde yer almalarının önemine vurgu yaparak konuşmasını sona erdirdi.

Son konuşmacımız, ATİK Konsey üyesi ve Kadınlar Komisyonu ikinci başkanı ZEYNEP ŞAKAR idi.

Zeynep arkadaş, “YENİ KADIN’ın dünü ve bugünü” başlıklı konuşmasında, “8 Mart’ın ilan edilişinin 100. Yeni Kadın Dergimizin 20. yıldönümünün coşkusu içinde sizleri selamlıyorum, hoş geldiniz” diyerek sözlerine başlayıp, Yeni Kadın’ın ortaya çıkış sürecini, Yeni Kadın’ı var eden nedenleri, bu süreçte yaşanan zorlukları ve bugün içinden geçtiğimiz süreçte Yeni Kadın’ın yaşadığı zorlukları ve geldiği aşamayı anlattı.  Sempozyumun sonunda salonda coşkuyla atılan “BİRLİK – MÜCADELE – ZAFER; YAŞASIN ATİK, YDG, YENİ KADIN” sloganları eşliğinde panelistler sahneden indiler.

Verilen 10 dakikalık aradan sonra, ATİK Kadınlar Komisyonu başkanı Hülya Onur‘un yaptığı açılış konuşması ile programımızın ikinci bölümü başlatılmış oldu. Hülya arkadaş;  dünyadaki tüm toplumsal değişimlerde kadınların oynadıkları rollere, üstlendikleri görev ve sorumluluklara vurgu yaparak, 8 Mart’ın ortaya çıkışını ve bugün egemenlerin onun içeriğini nasıl boşaltmaya çalıştıklarına, ama egemenlerin tüm çabalarına rağmen umutların her mücadele alanında biraz daha büyüdüğüne vurgu yapmış ve sözlerini; ”Haydi kadınlar; bize layık görülen yaşamı elimizin tersi ile itip, “ÖZGÜR YARINLAR YENİ KADINLARLA GELECEK” deyip, Yeni Kadın’ın 20. mücadele yılında, 100 yıl önce yakılan isyan ateşini büyütelim!” diyerek sözlerini bitirdi.

GÖKKUŞAĞI SANAT ATÖLYESİ KADIN GRUBU‘nun coşkulu türküleri salonda coşkuyu yükseltti.

Ardından sahneye delegasyonlar davet edildi. MLPD delegasyonu, elinde gül ve ekmek ile sahneye çıktığında “YENİ KADIN’a emeklerini anlatan ekmek ve özgürlüklerini anlatan gül, ayrıca dünya kadınlarının mücadelesini resmeden bir tablo hediye ederek 20 yıllık mücadelelerini selamlıyoruz” demesi coşkuyu yükseltirken salonda, “YAŞASIN ENTERNAYONAL MÜCADELEMİZ!” sloganları yükseldi.

MLPD delegasyonunun ardından, kadın sünnetine karşı çalışmalar yürüten VORWARD Almanya Kadın Örgütü Delegasyonu mikrofonu aldı ve konuşmasında kadın sünnetleri noktasındaki vahşete dikkat çekmeye çalıştı. O da, Yeni Kadın’ın 20.mücadele yılını selamlıyarak konuşmasını sona erdirdi.

MLPD İsviçre grubu delegasyonu ve ADKH‘dan dostlarımız geceye katılamadıkları için üzüntülerini dile getirerek Yeni Kadın’ın 20. mücadele yılını selamlayan mesajlarını ilettiler.

YDG‘li genç arkadaşlar sundukları mesajlarında, Yeni Kadın’ın 20. yıl şölenini selamlayıp, günün anlam ve önemine vurgu yaparken, 8 Mart’ın 100. Yılının daha azimli, daha kararlı ve daha ileri bir mücadele yılı olmasını temenni ediyorlardı.

ATİK adına Konsey üyesi Hüseyin Sap, sunduğu mesajda, “Emekçi kadınların sınıfların ortaya çıkışından bu yana ayaklarına vurulan kölelik prangalarından kurtuluşun mücadelesini tarihler boyudur verdiklerini, bu mücadeleler sonucunda, işçi sınıfı ile birlikte önemli kazanımlara imzalar attıklarını, kadının mücadelede rolü olmaksızın toplumsal dönüşümlerin başarıya ulaşamayacağını, bu nedenle kadının örgütlenmesinin olmazsa olmaz öneme sahip olduğuna” vurgu yaptı.

Program, davul – zurna eşliğinde GÖKKUŞAĞI SANAT ATÖLYESİ‘nin halkoyunları ekibinin sunduğu coşku dolu halk oyunları ile devam etti.

Sanatçı ÖZDEN’in, çektiği güzel müzik ziyafetinden sonra, UMUDA TOHUM TİYATRO ekibinin genç oyuncuları sahne aldı. Kadın sorununun birçok yönüne dikkat çekmeye çalışılan oyun, izleyiciler tarafından beğeni ile izlendi..

Ermeni sanatçı İLDA SİMONYAN‘ın etkileyici sesi ile seslendirdiği ermenice parçalarını söylerken, salonda, “YAŞASIN HALKLARIN KARDEŞLİĞİ” sloganları hiç susmadı.

Komisyon içinde 20 yıllık süreçte görev almış Komisyon üyeleri için ÖDÜL TÖRENİNE sıra geldiğinde, heyecanlı ve duygulu anlar yaşandı. Ölümsüzlüğe uğurladığımız sevgili yoldaşlarımız BARBARA ANNA KİSTLER‘in onur ödülünü alması için İsviçre temsilcisi Elif arkadaşımız, Sevgili yoldaşımız NACİYE BÜYÜK’ün onur ödülünü alması için yeğeni SEVİM arkadaşımız sahneye davet edildiklerinde salonda coşkulu bir şekilde “DEVRİM ŞEHİTLERİ ÖLÜMSÜZDÜR!” sloganları çınlıyordu. Onur ödüllerinin sahiplerini bulmasından sonra, kadın komisyonunda yerini almış olan arkadaşlarımız tek tek sahneye davet edildiler ve ödülleri takdim edilerek kendilerine emeklerinden dolayı teşekkür edildi. Komisyonumuzun ilk kurucularından ve YENİ KADIN Dergimiz’i ilk çıkartanlar arasında olan FATMA arkadaşımız, “biz yaşanan tüm zorluklara rağmen YENİ KADIN’ın hak ettiği mertebeye ulaşacağından emindik. Ancak derginin bu aşamaya ulaşmasında büyük emekleri olan HÜLYA ve ZEYNEP arkadaşlarımı da burada görmek isterim”, diyerek onları da sahneye davet etti. Sahneye davet edilenler arasında dolaştırılan mikrofanda yapılan kısa konuşmalar heyecanlı, duygulu ve bir o kadar samimiyet dolu idi.

Son olarak sahnede yerini alan sevgili Grup HAYKIRIŞ, her zamanki gibi seslendirdiği marşlar, türküler ve halaylar ile salondaki coşkuyu doruk noktaya taşıdı.

Şölenin sonunda,”BİRLİK – MÜCADELE – ZAFER YAŞASIN ATİK, YDG, YENİ KADIN” sloganları yankılanıyordu.

Ayrıca şölenin başından sonuna kadar programın sunuculuğunu yapan genç kadın arkadaşlarımız, performansları, aralarda okudukları şiirler, kadınların mücadelesini anlatan sunumları ile de şölene renk kattılar.

Saldırılara ilişkin bazı gerçekler:

1. Saldırı önümüzde ki 5 yıla yayılacaktır.
2. Özel kuvvet okulu, özel kuvvet birliği ve HQ (yüksek kalite) ordu ekibi Bilasur yakınlarına yerleştirilecektir.  Bilasurda HQ ekibi yakın zamanda anti-Maoistlere ekiplerle birleşecek. Ordu altyapıyı kurmak için 1800 dönümlük bir alan arıyor.
3. IAF üssü için 300 dönümlük arazi aranıyor.
4. Bakanlık  Rashtriya Rifles’i yeniden düzenlemek için plan yapmaktadır ( Kashmir’den Naxal’dan etkilenmiş alanlar]. RR ve BSF diğer yarı askeri güçlerin aksine, orta menzilli makinalı tüfekler, havanlar ve roket atarlar gibi, ağır silahlar mevcuttur.
5. Şu an için, Sınır Güvenlik Güçleri ve Indo-Tibetli Sınır Polisinın 27 taburu Chhattisgarh, Orissa ve Maharashtra’ya hareket edecekler.
6. Yarı askeri güçler altı Mİ-17 IAF helikoptlerler tarafından desteklenecekler.
7. Helikopterlerde  IAF’ın özel gücü GARUDS’lar, helikopterin güvenliğini sağlamak ve çatışma araştırmasını yönlendirmek için hazır bulunacaklar.
8. Saldırı yedi aşamadan oluşacak. Her aşama, işletme bölgeleri (OAs) gibi bölgesel olarak işaretlenmiştir.
9. OA-1 kuzey-güney ekseninde axis  Kanker’den, Chhattisgarh’a, ve doğu-batı ekseninde Gadchiroli’dan Maharashtra’a ve Maoistler tarafından eğitim merkezi ve lojistik üs olarak kullanılan Abuj Marh ormanlarını kuşatmayı, kapsamaktadır . (Yukarıda belirtilen tüm noktalar Outlook’dan, 26 Ekim 2009)

10. Yalnızca Maharashtra’da, Rs 100 crore stratejisi taslağı ‘Naxal’lara’ karşı operasyonları yoğunlaştırmak için, çizilmiştir. (Hindistan Bugün, 2 Haziran 2009)

11. Vanwasi Chetana Ashram, Ghandi’nin düşüncelerine ve prensipleri temelinde oluşturulmuş gönüllü bir kurum, mayıs 2009 tarihinde güvenlik güçleri tarafından, Maoistlere karşı mücadele adı altında, imha edilmiştir. (http://www.mumbaimirror.com/printarticle.aspx?page=comments&action=add&sectid=3&contentid=200911292009112901570554ea92c77&subsite=)

12. Salwa Judum tipi bölükler, yerel yönetimin aktif suç ortaklığıyla, Maoistlere karşı mücadele adı altında, kabile halkına yönelik operasyonlarını aktif biçimde sürdürmektedirler.  (‘Salwa Judum Narayanpatna’da: Araştırma Raporu’, http://radicalnotes.com/journal/2009/11/25/a-fact-finding-report-on-narayanpatna/)

13. Operasyon Yeşil Av’ın ilk aşaması Gadchiroli bölgesinde başlamıştır bile, Maharashtra (Times of India, 2 Kasım 2009)

14. Mevcut saldırının Ocak 2010’a kadar kısmı olarak sürüncemede tutulması ihtimalı var, diyaolaglarla olanak tanımak için değil, fakat yarı askeri güçlerin Jharkhand’ da gelecek olan seçimlerde oylara ihtiyacı olduğu için. (IANS raporu, 24 Kasım 2009, online  http://www.thaindian.com/newsportal/uncategorized/government-itching-to-go-after-maoists-says-top-cop_100279490.html)

Tîmên antî-teror ên Belçîka’yê bi maskeyan ve êrîş anîn û gelek amûr û materyalên din ên saziyan, û nemaze yên ROJ TV’yê, xira kirin.

Li Ewropa’yê êrîşên wusa yên ku di nav çarçoveya zagonên antî-teror de pêk tên her diçe zêdetir dibin. Beriya vê êrîşê, li Îtalya û Frense’yê jî êrîş hatîbûn anîn li ser saziyên Kurd û di encamê de bi dehan kes hatîbûn binçavkirin. Li Almanya’yê jî hêzên dewletê êrîş anîbûn li ser komeleyên Federasyona Anatolya’yê û 2 kes hatîbûn binçavkirin.

Divê em ê bi bîr bînin ku ew êrîşan bîskekê piştî civîna navneteweyî ya ku li Spanya’yê pêk hat bicîh bûn. Diyar e ku ew bûyerên dawîn ne bi awayekî ketoberî pêk hatine. Di vê civînê de vezîr û serokvezîrên hin dewletan amade bûbûn. Serokvezîrê Tirkiye’yê Tayyîp Erdogan jî, bi gelek vezîrên xwe ve, beşdarî vê civînê bûbû û hin rêxistinên şoreşger û pêşverû yên li Ewropa’yê weke hedef destnîşan kirîbûn. Bi zelalî xuya ye ku pakêtên wan ên vebûnên demokratîk tenê ji bo tasfîyekirina tevgera neteweyî ya Kurdan hatine pêşkeşkirin û ku di vî warî de hemfikiriyekê navneteweyî li holê ye.

Bi rêya zagonên “antî-teror” ve, ku li Ewropa’yê bi awayekî hemdemî tên derxistin, dixwazin teror û çewisandinên dijî rêxistinên ku têkoşînên rizgarî ya neteweyî û cîvakî didomînin her girantir bikin û dikin jî. Êrîşên wusa destnîşan dikin ku burjûvazîya emperyalîst û rejîma faşîst a Tirkiye’yê berbend û patoxur ji peresîna tevgerên şoreşger, pêşverû, û neteweperwer ditirse û ji tirsên xwe jî xwe davêjîn bexta şîdet û êrîşê. Lê belê ew erîşên ku bi salan e berdewam in heta niha biserneketine li hemberî tevgera neteweperwer a Kurdan yan jî li hemberî saziyên şoreşger-pêşverû. Ji vê pê ve jî ew ê nikanîbin pêşveketina wan bidin sekinandin. Çapemeniya azad a Kurdistan û saziyên demokratîk, bi piştevaniya navneteweyî ya saziyên dinên niştecih û koçber ve, dê têkoşîna rizgariya neteweyî de erkên xwe bicîh bînin.

Bi navê Konfederasyona Karkar ên ji Tirkiye li Ewropa’yê, em êrîşên dewlet ên Îtalya, Frense, û Belçîka’yê şermezar dikin û didin zanîn ku em ê piştevaniya ROJ TV û saziyên demokratîk bikin. Herwiha, em bang li hemû hêzên niştecîh û koçber ên şoreşger, demokratîk, û pêşverû dikin da ku dengên xwe hemberî wan êrîş û pêkutiyan bilind bikin û piştgirî bidin saziyên Kurd. Ti hêz nikane xebatên demokratîk ên saziyên Kurd asteng bike û dengê azad ê Kurdistan’ê ROJ TV’yê bêdeng bike.

Êrîşên Belçîka’yê hemberî saziyên Kurd û ROJ TV’yê şermezar dikin!

Dengê azad ê Kurdistan’ê ROJ TV nikane bê bêdeng kirin!

Bijî biratiya gelan!

ATIK_Erisen_Dewleta_Belcika

STUTTGART | 11 – 03 – 2010 | 7 Mart Pazar günü, Stuttgart – Böblingen Dersim İnsiyatifi Derneği’nin tertiplediği etkinliğe ATİK Kadınlar Komisyonu 2. başkanı Zeynep Şakar ve Uzman Psikolog Şükran Sever panelist olarak katıldılar.

Çoğunluğu kadın olmak üzere, 100′ün üzerinde katılımın sağlandığı etkinlik, Derneğin kadınlar kolunun yaptığı Türkçe ve Zazaca selamlama ve açılış konuşmasından sonra divan masasına Zeynep ve Şükran Şakarlar davet edildiler.

Zeynep Şakar, “Sevgili dostlar, bu yıl 8 Mart’ın ilan edilişinin 100. yıdönümü, ayrıca üyesi ve 2. başkanı olduğum  ATİK Kadınlar Komisyonu’nun kadın yayın organı olan YENİ KADIN’ın 20.yıl dönümü. Bu vesile ile sizi, 8 Mart’ın 100. , YENİ KADIN’ın 20. yılının coşkusuyla ATİK Kadınlar Komisyonumuz adına selamlıyorum. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününüz kutlu olsun. Hoş geldiniz” diyerek selamladıktan sonra, “panelimize başlamadan önce sizlerle birlikte bir film izlemek istiyoruz. Film, 8 Mart’ın nasıl ortaya çıktığını ve toplumda kadının yerini anlatmakta.” dedi. Sonrasında ise Bu Bahar Önce Kadınlar Yürüyecek” filmi ilgi ile izlendi.

Tekrar söz alan Zeynep Şakar, “Filmde de izlediğimiz gibi, 8 Mart, 19. yüzyılın sonlarında başlayan emekçi kadınların verdikleri mücadelelerde şehit düşenlerin anısına, 1910′da Kopenhag’ta düzenlenen 2. Enternasyonal’in Sosyalist Kadınlar Konferansı’nda, Clara Zetkin tarafından, “senenin bir gününün kadınların sorunlarının tartışıldığı gün olarak ilan edilmesi” önerisi kabul edildi. İlk başlarda Şubat ayının sonlarında kutlanan bu gün, 3. Konferans’ta, “emekçi kadınların, 1857 New-York tekstil fabrikası direnişi, 1908 Petrograt’taki emekçi kadınların grevleri vb bazı grevlerin başlama tarihinin 8 Mart’a denk gelmesinden yola çıkılarak, kadınlar gününün 8 Mart’ta kutlanması kararlaştırıldı. 1977′ye kadar Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak kutlanan 8 Mart, 1977′de BM’in, 8 Mart’ı “Dünya Kadınlar Günü” olarak ilan etmesiyle, tüm dünyada “Kadınlar Günü” mü yoksa “Emekçi Kadınlar Günü” mü tartışmalarını başlatmış oldu. Hepimizin bildiği gibi dünyada ezenler ve ezilenler olmak üzere iki sınıf vardır. Bu iki sınıfın içindeki kadın da erkek te kendi sınıfının çıkarları doğrultusunda örgütlüdür. Ve, ezen sınıfın kadının, ezilen sınıfın kadının sorunlarına çözüm üretebilmesi mümkün değildir, çünkü bizim sorunlarımızın yaratıcıları zaten onlardır. Bu durum tarihte defalarca ispatlanmıştır. Örneğin Türkiye’de Tansu Çiller’in başbakan olduğu dönemlerde, kadınlara cezaevlerinde tecavüz edilmesi, işkenceden geçirilmesi önlenmişmidir? Veya yoksul emekçi kadının sorunlarına, çocuklarımızın eğitim sorunlarına çözüm üretilmişmidir? Tabii ki hayır. Biz çocuklarımızın okul masraflarını, akşam eve götürmemiz gereken ekmeğin parasını nasıl bulacağımızı düşünürken, onlar çocuklarını Amerikalarda okutmakta, çocuklarına “gemicikler” hediye etmekteler. Bizim  çocuklarımıza gecekondularımız bile çok görülerek kafalarına yıkılırken, onlar çocuklarına villalar armağan etmekteler. Örnekler saymakla bitmez… Sınıflar var olduğu sürece de bu uzlaşmaz çelişkiler sürüp gidecektir. Bu anlamda egemen sınıfın kadınları biz emekçi kadınların temsilcileri olamazlar. Bu nedenle de 8 Mart; Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak, emekçi, demokrat, ilerici, devrimci kadınlar tarafından “EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ” olarak kutlanmaktadır ve böyle kutlanmaya da devam edecektir. “ dedikten sonra, kadının toplumdaki yerine, ezilen sınıfın kadınlarının sorunlarına ve bu sorunların çözümünün örgütlenmekte olduğuna, bu anlamda da örgütlenmenin önemine vurgu yaptıktan sonra sözlerini sona erdirdi.

Ardından söz alan Psikolog Şükran Sever, sözlerine ”Dünyada 1,5 milyar yoksul insanın %70′ini kadınlar oluşturmaktadır.  Açlık sınırının altında yaşayan insanların da büyük çoğunluğu kadın ve çocuklardan oluşmaktadır. Çünkü toplumda kadına biçilen misyon, 4 duvarın arasıdır. Kadın birincil olarak çocuk, eş ve evinden sorumludur. Kadına biçilen bu misyondan kaynaklı olarak, çalışma hayatında kadın, yedek ve ucuz işgücü olarak kabul edilir. Oysa dünyada işlerin %66’sını kadınlar yapmaktadır ama yaptıkları işin karşılığında elde ettikleri kazanç sadece %10, mal varlıkları ise sadece %1′dir. Bu durum kadının erkeğe ekonomik bağımlılığını beraberinde getirmektedir. Ekonomik bağımlılığa mahküm edilen kadın dünyada en açları, en yoksulları oluşturmaktadır. Ekonomik gücü olmadığından söz hakkı olmamakta, toplumda saygınlığını ancak anne veya filanca erkeğin kızı veya eşi olarak kazanabilmektedir. Tüm bunlara toplumsal kültürel şekilleniş te eklenince, kadının dünyası cehenneme dönüşmektedir. Dolayısıyla bütün bu saydıklarımız kadının üzerinde ciddi psikolojik sonuçlar, rahatsızlıklar doğrurmaktadır.” deyip, sözlerini toplumda kadına biçilen misyonun kadın üzerinde yarattığı psikolojik sorunları anlatarak sürdürdü. Katılımcılar paneli ilgiyle dinlediler.

Daha sonra soru – cevap bölümüne geçildi. Bu bölümde de canlı bir tartışma süreci yaşandı. Kadına yönelik şiddeti içeren sorular için, Psikolog Şükran Sever’in, “Arzu ederseniz şiddet üzerine bir başka gün bir panel yapabiliriz” demesi, katılımcılar tarafından memnuniyetle karşılandı. Kürt kadınına yönelik gelen soruya Zeynep Şakarın, “Feodalizmin en katı şeklini yaşayan Kürt kadını, daha düne kadar çocuğunu kayınpederinin, kayınvalidesinin yanında kucağına alıp sevemezken, Kürt ulusunun mücadelesi Kürt kadınını geliştirmiş bugün eylemlerde en önde yerini almaktadırlar.  Bu nedenle Kürt kadınının mücadelesinin önünde saygıyla eğiliyoruz ve onun örgütlü mücadelesinden öğrenmemiz gerekenlerin olduğunun bilincindeyiz! ” demesi katılımcılarda büyük coşku yarattı.

Program dernek Kadınlar Kolunun okudukları şiirler, gençlik saz grubunun söylediği güzel türküler, canlı müzik eşliğinde çekilen halaylar ve lezzetli yemeklerle verilen ziyafetle  coşkulu bir şekilde devam etti.

TÜRKİYE | 11 – 03 – 2010 | TÜBİTAK işçisi Aynur Çamalan, 4 Şubat’taki TEKEL işçileriyle dayanışma grevine katıldığı için işten atıldı. Sınıf kardeşleriyle dayanışmasını hazmedemeyenler,  TEKEL direnişçilerinin çadırları söküldükten sonra Çamalan’ı 4 Mart’ta işten attılar.

Aynur Çamalan buna boyun eğmedi. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde çocukları Gözde, Yalın, Yaren ve kendisine destek veren dostlarıyla birlikte Ankara’da TÜBİTAK Kavaklıdere binası önünde oturma eylemi başlattı.

İşsizlik, yoksulluk ve sömürüye boyun eğmeyen bütün mücadeleci kadınların sesi olarak bayrağı Türkiye’den yükseltti.

Kadın olmaktan kaynaklanan ve hayat boyunca peşini bırakmayan bütün sorunların öfkesini direnişine kattı.

Haykırışı, işçi sınıfın “Durmak yok, dönmek yok!” bilincinin enternasyonal yansıması olarak bizlere ulaştı.

İşçi sınıfının “birlik, dayanışma ve mücadele” geleneğinden korkanlar, saldırılar karşısında dik duranlara, boyun eğmeyenlere yeni bir gözdağı vermek istiyor. Bunun boşa çıkarılması, Çamalan’ın işine geri dönmesi, sınıf mücadelesi ve dayanışması açısından çok önemlidir.

Sesimizi sesine, gücümüzü gücüne, aklımızı aklına katıyoruz! Dünyayı değiştirme uğraşında yeni bir güne umutla, başarma azmi ve kararlılığıyla uyananları Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ne eylemle başlayan Aynur Çamalan’ın yanında yer almaya çağırıyoruz!

• Aynur Çamalan işe geri alınsın!..

Çamalan’ın çığlığını bizde haykırıyoruz:

• Kölece çalışmaya, kölece yaşamaya hayır!..
• İşten atılmalar yasaklansın!..

***

Aynur Çamalan’la dayanışma duygularınızı kendisiyle paylaşmak için alinterimb@gmail.com E-mail adresine yazabilirsiniz.

Ayrıca Aynur Çamalan’ın işe geri dönmesi için  TÜBİTAK Başkanlık Telefonunu 00 90 312 468 53 00 numaradan arayabilir, bhi@tubitak.gov.tr E-mail adresine protesto iletileri yazabilirsiniz.

İletişim
Adres: TÜBİTAK Atatürk Bulvarı No:221 06100 Kavaklıdere/ANKARA
E-posta: bhi@tubitak.gov.tr

Bu sayıda adayın olması aynı zamanda bir rekor. Geçen yıl 205 adayla başlayan Nobel Barış Ödülü seçimleri, son yıllarda neredeyse her yeni seçimde daha fazla adayla gerçekleşiyor. Geçen yıl ödülün Obama’ya verilmesi büyük tepkilere neden olmuştu.

İnternet ise ‘diyalog, tartışma ve uzlaşmayı geliştirdiği’ argümanıyla aday olarak seçildiği açıklandı. Nobel Barış ödülü ise kayıtlara göre en iyi ‘ülkeler arası kardeşliği geliştiribilen, orduları ortadan kaldıran veya sayılarını azaltabilen ve barış kongreleri düzenleyen’ kişi veya kurumlara verilmesi gerekiyor.

İnternet’in kurucuları olarak bilinen Tim Berners-Lee, Larry Roberts ve Vint Cerf de ayrıca aday olarak belirlendiler.

Seçimleri İnternet’in kazanması durumda, 1,4 milyon dolarlık ödülün kime verileceği ise bilinmiyor.

Nobel Ödülleri seçimi 8 Ekim’de yapılacak.

Trenler bu saatlerde çoğunlukla Madrit’in banliyölerinde yaşayan işçi ve çalışanları merkeze taşımaktaydılar. Saldırıların sonucunda toplam 191 insan yaşamını yitirmiş ve 82’si ağır olmak üzere 2.051 insan yaralanmıştı. Saldırı, İspanya tarihine »11-M-Olayı« olarak geçecekti.

Sadece bir kaç hafta içerisinde soruşturmaları tamamlayan güvenlik güçleri, saldırılardan üç hafta sonra olayın son noktasına kadar aydınlatıldığını açıklamışlardı. Halbuki muhafazakâr Aznar Hükümeti henüz saldırılardan bir kaç saat sonra, saldırıları Bask örgütü ETA’nın yaptığından emin olduklarını açıklamış, hatta BM Güvenlik Konseyi’nin aynı gün yaptığı ilk açıklamasında ETA’nın saldırıların faili olarak anılmasını sağlamıştı. Dönemin gazeteleri, ispanya hükümetinin üç gün sonra yapılacak olan genel seçimlerde radikal-islamî grupların adını anarak kamuoyunda İspanya’nın Irk Savaşı’nda üstlendiği role yönelik eleştirilerin önünü kesmek için çaba gösterdiğini yazmaktaydılar.

Ancak oy kaygısı ile hareket eden hükümetin bu çabaları, ETA’ya yakın Bask Herri Batasuna partisinin açıklamaları ve yapılan yürüyüşlerde hükümetin Irak politikalarının protesto edilmesiyle boşa çıkartıldı. Partido Popular Hükümeti, 12 Mart 2004’de Madrit’te yapılan ve yaklaşık 2,3 milyon insanın katıldığı mitingi etkilemeye çalışsa da, »ETA Yalanı« tutmamış ve 14 Mart 2004 seçimlerini, tahminlerin aksine İspanyol sosyalistleri, Partido Socialista Obrero Español (PSOE) yüzde 42,6 oyla kazanmıştı.

ETA’dan El Kaide’ye

Partido Popular Hükümeti’nin başbakanı Aznar, hükümet döneminde Basklılara karşı geliştirdiği sert politikalar ve Irak Savaşı’nda ABD’ye verdiği koşulsuz destek nedeniyle İspanya toplumunda ciddî ayrışmalara neden olmuştu. Aynı zamanda AB’nin de neoliberal ve militarist dönüşümü konusunda uğraşan önde gelen isimlerdendi. Yeni seçilen José Luis Rodriguez Zapatero Hükümeti işbaşına gelene kadar idarî işlerin sorumluluğu hâlâ Aznar Hükümeti’ndeydi ve güvenlik güçleri soruşturmalarında ETA’nın radikal bir hücresinin El Kaide örgütü ile işbirliği yapmış olabileceği kurgusu üzerine çalışmaktaydılar.

Bu kurgu, önce Londra’da yayımlanan Al-Quds al-arabi gazetesinin, saldırıyı Abu-Hafs-El-Masri-Tugayları’nın üstlendiğini haber yapmasıyla hızlandırıldı. Ancak ABD gizli servislerinin »olaya sadece El Kaide karıştı« açıklamalarını yapmalarından ve Madrit yakınlarında, içerisinde 8 patlayıcı kapsül ile Kuran ayetlerinin okunduğu bir kaset olan çalıntı bir kamyonun bulunması üzerine, İspanya İçişleri Bakanı Angel Acebes 13 Mart 2004’de, saldırıyı sadece El Kaide’nin yaptığını ve üç Faslı ile iki Hindistanlının tutuklandığını kamuoyuna açıkladı.

İçişleri Bakanı, tutuklananlardan birisinin Faslı Cemal Zougam adlı bir şahıs olduğunu ve bu şahsın, 11 Eylül 2001 Saldırıları’ndan sonra İspanya’da aranan 35 zanlıdan birisi olduğunu belirtiyordu. Almanya’da yayımlanan Junge Welt gazetesinin yazarlarından Knut Mellenthin, Zougam’ın olaylardan yaklaşık on yıl önce İspanya gizli servisleri tarafından gözetlenmeye başlandığını, hatta sürekli devam eden gözetlemelere Fas, Fransa, ABD ve İsrail gizli servislerinin de katıldığını belirtiyor. Nitekim bu bilgilerin ortaya çıkmasından sonra İspanya kamuoyunda, on yıl boyunca gözetlenen bir kişinin nasıl olur da aylarca böylesine bir saldırının hazırlığını yapabileceği tartışılmaya başlamıştı.

Bakanın yaptığı açıklamadan üç gün sonra İspanyol polisi, 1993’de Pakistan’da kurulduğu iddia edilen Fas İslamî Mücadele Grubu (GICM) adlı örgüte mensup 20 Faslının daha aranmaya başladığını açıkladı. Arkasından gelen günlerde de, 21 Mart 2004’de basına, saldırılarda kullanılan bombaların bir İspanyol maden ocağından çalındığına dair bilgiler sızdırıldı.

Soruşturmayı tamamladıklarını bildiren güvenlik güçlerinin soruşturma ile ilgili yaptıkları her açıklama yeni soruların ortaya çıkmasına neden oluyordu. Yaklaşık 100 kilo bombayı çalan hırsızın kimliği ilginç bir şekilde çok çabuk ortaya çıkartılmıştı. İspanya Başsavcısı’nın açıklamalarına göre Zougam, bombaları José Emilio Suarez Trashorras isimli eski bir maden işçisinden almıştı. Bu kişi ise İspanya Ulusal Polisi’nin gizli çalışanıydı. Zougam ile birlikte tutuklanan uyuşturucu satıcısı Faslı Rafael Zuheir de Guardia Civil’e çalışan bir polis muhbiriydi. Dahası, 2005 Ağustos’unda muhafazakâr İspanyol gazetesi El Mundo bir haberinde, tutuklanan kişilerin bombaları cep telefonu ile patlatabilecek teknik bilgiye sahip olmadıklarını ve gizli çalışan bir polisin kabloların bağlanmasında yardımcı olduğuna dair bilgilerin araştırılmaması bildirecekti.

Diğer taraftan İspanya basını patlamayan diğer üç bombanın polis tarafından »kontrollü« bir şekilde patlatılması nedeniyle delillerin yok edilmesini eleştiriyordular. Bombalardan bir tanesi ise ilginç bir şekilde bulunmuştu: güvenlik güçleri, bir sırt çantasındaki bombanın saatinin yanlış (!) ayarlandığını ve çantadaki cep telefonunun çalması üzerine çantanın bulunduğunu açıklıyordu. İyice gözden geçirilen çantanın daha sonra neden »kontrollü« olarak patlatılarak yok edildiği ise açıklanmadı.

Bir diğer soru ise, örneğin ETA’nın düzenlediği saldırılarda İspanya’da üretilmeyen bombalar kullanması bilinmesine rağmen, Madrit bombacılarının neden menşei hemen tespit edilebilecek bir bomba kullanmış olmaları. Ki burada asıl soru, son derece hassas kontrolü öngören bir yönetmeliğe rağmen, yaklaşık 100 kilo bombanın nasıl olup da hiç fark edilmeden çalınmış olabileceğidir.

Sonuçta, açıklığa kavuşturulmamış onca soru üreten soruşturmanın tamamlandığı ve olayın tam olarak aydınlığa kavuşturulduğu ilân edildikten üç yıl sonra sanıklar mahkemeye çıkarıldılar. 15 Şubat 2007’de başlayan duruşmalarda 28 sanıktan 21’ine 31 Ekim 2007 tarihli duruşmada kırkar yıl hapis cezası verildi. Yedi sanık ise serbest bırakıldı ve dosya kapandı!

El Kaide icad oldu, Avrupa »terörle« tanıştı

Günümüzde El Kaide’nin »insanlığın başdüşmanı« bir örgüt olduğunu okul çocukları bile kabul etmektedirler. ABD başkanları Ronald Reagan, George Bush sn. ve Bush Junior’a »terörist avcısı« olarak hizmet veren Richard A. Clarke’a göre El Kaide, »kendine dinî cemaat süsü veren ve dünya çapında operasyon yapabilen bir politik çetedir. Hedefleri, kadınların hiç bir hakka sahip olamayacakları, her insanın zorla müslüman yapıldığı ve Şeriat hukukunun geçerli olacağı bir 14. Yüzyıl türü teokrasi kurmaktır. Güçlü bir istihbarat ağına sahipler. Yıllarca gizli planlar yaptıktan sonra uyuyan hücrelerini harekete geçirebiliyorlar. En büyük düşmanımız onlardır ve hâlen aramızda yaşamaktadırlar…«.

Batı dünyasındaki İslam karşıtlığının temel gerekçesi olan bu teoriye karşın, 1980li yıllarda Afganistan’da doktorluk yapan Saad al Faghi gibi Afganistan uzmanları veya CNN muhabiri Peter Berger gibi pek ABD karşıtı sayılmayacak kişiler, El Kaide’nin »1988’de Peşvar’da Osama Bin Ladin tarafından kurulan ve Afganistan’da kaybolmuş olan mücahitlerin akibetini arayan ailelerine yardımcı olan bir kurum« ve »El Kaide, Bin Ladin’in Peşvar’daki misafirhanesine gelip, belirli bir süre orada kalan kişilerin listesi« olduğunu belirtiyorlar. Berger, »Cihat Anonim Şirketi« adlı kitabında, bu listenin Orta Doğu’daki bazı hükümetler tarafından olası islamist feadileri tespit etmek için kullanıldığını yazıyor.

Diğer yandan ABD’li »terörist avcıları« da El Kaide ismini ancak 1999’dan itibaren kullanmaya başlıyorlar. CIA analistleri 1998 sonuna kadar yazdıkları raporlarda, Bin Ladin’in »bazı terörist saldırıları finanse ettiğini, ama operasyonların koordinesinde herhangi bir rol oynamadığını« vurguluyorlar. ABD Kongresi’nin kurduğu »9/11 Komisyonu« bile sonuç raporunda Bin Ladin’in »1997’ye kadar ABD gizli servisleri tarafından terörizmin finansörü, ancak terörist lider olarak görülmediğini« yazıyordu.

»Bin Laden – The Man Who Declared War on America« başlıklı kitabın yazarı ve ABD Senatosu’nun »antiterör uzmanı« Yusuf Bodansky, 1999 ilkbaharında yayımlanan yaklaşık 450 sayfalık kitabında El Kaide tanımını sadece bir kez kullanıyor: »Bu sistem, Bin ladin tarafından 1980li yılların ortasında kurulan yardımlaşma kurumu El Kaide’nin üzerine inşa edilmiştir…«.

El Kaide’nin sözde »antiterör mücadelesi« bağlamında kullanılmasına ise 1998 sonunda başlanmıştır. Orta Doğu ve Arap ülkeleri uzmanı Prof. Dr. Werner Ruf bunun ABD’nin Nairobi ve Daressalam büyükelçiliklerine 1998 Ağustos’unda gerçekleştirilen saldırılarla bağlantılı olarak görülmesi gerektiğini yazıyor. Gerçekten de; bu eylemleri Mısır asıllı Ayman el Zavahiri’nin lideri olduğu İslamî Cihad adlı örgüt üstlenmesine rağmen, dönemin ABD Başkanı Bill Clinton Bin Ladin’i hedef gösteriyor ve saldırılardan bir kaç gün sonra Bin Ladin’in Afganistan’daki kampı ile Sudan’daki bir ilaç fabrikasının Cruise Missile füzeleri ile vurulmasını emrediyor.

»Terör«: Militarist dönüşümün gerekçesi

Batı dünyasında, bilhassa 11 Eylül 2001 Saldırıları’ndan sonra hızlandırılan ve fosil enerji kaynakları ile dünya piyasalarına serbest girişin »korunması« için gerekli görülen militarist dönüşümün temel dayanağı her defasında »terör tehditi« olarak açıklanmaktadır. Batılı gizli servislerin başarılı (!) »araştırmalarına« ve bunları, ya doğrudan servislerin internet sayfalarından sorgulamadan alarak haber yapan, ya da servislere »yakınlığı« ile tanınan »uzmanların« açıklamalarını yayımlayan yaygın medyaya göre, 21. Yüzyıl’ın temel tehditi – nedense hep enerji kaynaklarının bulunduğu stratejik coğrafyalarda konuşlanmış olan – »terör« yuvalarıdır. Bu çerçevede yapılan kimi »bilimsel« araştırmaların da, son derece şüpheli bilgileri bilim süzgeçinden geçirip, »objektivize« ettikten sonra basının kullanımına servis edilmesi resmi tamamlamaktadır.

»Teröre karşı savaş« dünyanın politik-ekonomik-stratejik düzenlenmesinin en önemli gerekçesi hâline gelmiş durumda. Irak Savaşı’nda görüldüğü gibi, yalanlara dayalı »reelpolitik gerçekler«, Batılı güçlerin önceden belirledikleri politikaları sonradan meşrulaştırmaya yaramaktadırlar.

ABD, »teröre karşı savaşında« elbette yalnız değil. AB de, özellikle 2000 Lizbon Zirvesi’nden bu yana mütemadiyen dış politikasını militaristleştirmekte, iç politikada sertleştirmeler ile demokrasisinin içini oymakta ve bu çerçevede »terörü« politikalarını meşrulaştırmak için enstrümentalize etmektedir. 2002’de İspanya’nın Sevilla kentinde gerçekleştirilen AB Zirvesi karar altına aldığı »Altı-Nokta-Programı« ile, AB’nin küresel çapta »terörle« nasıl mücadele edeceği konusunda temel çizgilerini belirlemişti.

Ve adım adım alınan militaristleşme kararlarında sadece 11 Mart 2004 Madrit saldırıları değil, 7 Temmuz 2005 Londra Metro Saldırısı ve 31 Temmuz 2006’da Aachen’deki »Bavul Bombaları Olayı« da gerekçe olarak kullanılmıştır. Madrit’te olduğu gibi İngiltere ve Almanya’daki olaylarda da saldırıların veya saldırı planlarının fazlaca açıklanmamış olan soruyu ardında bırakmış olmaları büyük bir benzerlik.

Örneğin 2006 Aachen »Bavul Bombaları Olayı«nda, saldırganların bombaları çok acemice hazırlamış olmaları ve istasyondaki video görüntülerinde üzerlerindeki numaralı tişört taşıyarak tespit edilmeleri uzun süre basın tarafından sorgulanmıştı. Güvenlik güçlerinin »bombaların tahrip gücü çok yüksekti« şeklindeki açıklamalarına karşın, sonra yapılan tahlillerde, bombaların patlatılmaya dahi hazır olmadıklarının tespit edildiği basında yer almaktaydı.

Olayların birbirlerine benzer olan bir diğer yanı da, saldırganların uzun bir süre boyunca gizli servisler tarafından gözetlenmiş ve gizli servislerin göz göre göre bir dizi »yanlış« yapmış olmalarıdır. Gerek Madrit’te, gerek Londra’da, gerekse de Aachen’deki olaylarda, saldırganların aralarında polis veya gizli servis ajanları veya muhbirlerinin olduğu ortaya çıkartılmıştı.

Sonuç itibariyle El Kaide’nin dünyanın yeniden düzenlenmesinde son derece işe yarayan bir araç konumuna geldiği iddia edilebilir. Dünya çapında operatif bir strateji takip edebilen; Avrupa’da, Asya’da ve Kuzey Afrika’da saldırılar planlayan, finanse ve organize eden merkezî bir örgüt resmi, nedense en çok »teröre karşı savaşın« işine yaramaktadır. Öyle ya da böyle herhangi bir militan islamist girişimle ilgisi olan her olayı »El Kaide Potasında« eritip, haber olarak sunan yaygın Batı medyası da propaganda görevini üstlenmiş gözükmektedir.

Bu durumda geçerli olarak görülmeyen tek şey ise, Batılı gizli servislerin onca teknolojiyle, para ve kadroyla sürekli gözetim, kısmen de kontrol altında tuttukları »teröristleri« neden saldırılardan önce yakalayamadıkları sorusudur. Bu tip sorular, psikolojik savaşta kamuoyunu yanıltmaya yarayan »dezenformasyonlar« ve »komplo teorileri« olarak değerlendirilmektedir. Gizli servislerle ilgili her eleştiri, »islamist teröre destek propagandası« olarak suçlanabilmektedir.

Madrit’ten altı yıl sonra dahi aynı senaryo tekrarlana tekrarlana »vizyona« sokulmakta. Ve görülen o ki, izleyenler »cui bono?«, yani »kimin yararına?« sorusunu sormadıkları müddetçe, bu filmi hep seyretmeye devam edeceğiz.

Daha fazla bilgi için bkz.:

http://www.tagesschau.de/ausland/meldung195064.html

http://www.elmundo.es/elmundo/2004/03/13/espana/1079203531.html

http://de.wikipedia.org/wiki/Madrider_Zuganschläge

http://de.reuters.com/

http://www.spiegel.de/panorama/justiz/0,1518,466695,00.html

http://www.spiegel.de/panorama/justiz/0,1518,432287,00.html

http://www.heise.de/tp/r4/artikel/16/16952/1.html

http://www.uni-kassel.de/fb5/frieden/themen/Terrorismus/Welcome.html

http://www.jungewelt.de/index.php (Gazetenin arama motoru)

7 Mart 2010 Pazar günü yapılan yürüyüşte, “Başka Bir Gelecek, Daha Güzel Bir Yaşam,  Kahrolsun Savaş, Kadınlar Ön Saflara!”, “Kadınlar Irkçılığa, Savaşa ve Krize Karşı Mücadelede!” pankarları taşındı.  ATİK-Yeni Kadın bayrakları, İLPS bayraklarının da taşındığı yürüyüşte sık sık “Yaşasın Enternasyonal Kadın Dayanışması!”, Irkçılığa/Faşizme Hayır!”, “Kadınlar Krize Karşı Enternasyonal Mücadeleye!”, “Yaşasın 8 Mart!” ve “8 Mart Mücadele Günüdür, 8 Mart Özgür Olmalı!” sloganları atıldı.

Yürüyüşün ardından Rijmond Alevi Kültür Merkezi’nde şölenle 8 mart kutlaması devam edildi. Kurumların konuşmaları yanı sıra halk oyunları, Rotterdam Rod korosu, İranlı müzisyenler ve genç bir arkadaşın türküleriyle yaklaşık 100 kadının katılımıyla saat 19:00’da kutlama sona erdi.

Adının David olduğu öğrenilen genç mülteci, Almanya’ya gelerek iltica başvurusunda bulunmuştu. Sınırdışı edilmek üzere Şubat ayından bu yana sınırdışı cezaevinde tutulan David, bir süre önce cezaevi revirine kaldırılmıştı.

Hamburg Mülteciler Konseyi’nin açıklamasına göre; cezaevinin revirinde bulunan David, sınırdışı edilmek istenmesini protesto etmek için günlerdir hiçbir yiyecek-içecek almıyordu.

“ALMAN DEVLETİ SORUMLU”

Hamburg Mülteciler Konseyi, genç mültecinin ölümünden, izlediği sınırdışı politikasından dolayı Alman devletini sorumlu tuttu. Reşit olmayan bir gencin sınırdışı cezaevine konulmasını eleştiren Konsey, bu uygulamaya son verilmesini istedi.

Genç mültecinin 7 Mart Pazar günü kaldığı revirde “ölü bulunması”nın düşündürücü olduğunu belirten konsey, mültecinin ölümünden sorumlu olanların ortaya çıkarılarak yargılanmasını talep etti.

Hamburg Mülteciler Konseyi, sınırdışı cezaevlerinin kaldırılmasını, Almanya’da yaşayan göçmen ve mültecilere oturum ve çalışma hakkı tanınmasını, Alman olmayanlara yönelik özel yasaların kaldırılmasını, ırkçı yasalara tabi tutulan çocuk ve gençler için çocuk hakları ve çocukları koruyan yasaların hayata geçirilmesini istedi.

Hamburg Mülteciler Konseyi, Alman devletinin mültecilere yönelik politikalarını ve genç mültecinin ölümünü protesto etmek için Hamburg’da yürüyüş yapacağını duyurdu. (ETHA)