Şehidin anısına sahip çıkmak, her yıl 18 Mayıs civarında mücadeleyi yükseltmeyi getiriyor. Bu da yeni şehitlere yol açıyor. 18 Mayıs 1978′de Hilvan’da Halil Çavgun şehit düşüyor. 17 Mayıs 1982′de Diyarbakır zindanında Ferhat Kurtay ve arkadaşları kendilerini yakarak şehit düşüyorlar. 2 Mayıs 1983′de Hilvan ve Siverek direnişlerinin öncü kadrosu Mehmet Karasungur, 11 Mayıs 1992′de Hozan Mizgîn ( Gurbet Aydın) direniş mücadelesi içinde şehit düşüyorlar. Bunlara her yıl 1 Mayıs şehitleri, 6 Mayıs Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idamı ekleniyor.

Öyle ki, Mayıs ayı Kürt Özgürlük Mücadelesinin sürekli yükseldiği bir ay oluyor. Her gününde verilmiş onlarca şehit bulunuyor. Bu nedenle, Kürtler Mayıs ayını ‘Şehitler Ayı’ olarak anıyorlar. Her gün şehitlikleri ziyaret ediyor, toplantılar yapıyor, mevlitler okutuyor, şahadet gerçeğini anlamaya ve anmaya çalışıyorlar. Şehitler çizgisinde kendilerini sorgulayarak mücadele bilinç ve azimlerini daha da geliştiriyorlar.

Bu Mayıs ayı da başta gençlik ve kadınlar olmak üzere halkın benzer etkinlikleriyle geçiyor. 18 Mayıs’ın otuz ikinci yıldönümünde her yerde şehitleri anma etkinlikleri doruğa ulaştı. Geri kalan günlerde de bu anma etkinlikleri artarak devam edeceğe benziyor.

18 Mayıs 1977′de Antep’te şehit edilen Haki Karer, Karadeniz’in Ordu ilinden bir insan. Katledildiğinde henüz yirmi yedi yaşında bulunuyor. Ordu’dan kalkıp Antep’e gelerek Kürtlerin özgürlüğü için mücadele ediyor. Çünkü Türkiye’nin demokratikleşmesinin ancak Kürtlerin özgür olmasıyla sağlanacağına inanıyor.

Haki Karer gibi 18 Mayıs’ta Kürt toprağında şehit düşen başka bir Türkiyeli genç daha var. Çorumlu İbrahim Kaypakkaya da, 18 Mayıs 1973′te Diyarbakır zindanında işkencede katlediliyor. Dersim’de yaralı olarak yakalandıktan sonra sorgulanmak üzere Diyarbakır zindanına getiriliyor, burada ‘sır vermeyip ser vererek’ şehit düşüyor. O da mücadelesinin önüne Kürtlerin özgürlüğünü koyarak mücadele etmiş bulunuyor.

İbrahim Kaypakkaya ve Haki Karer! Birincisi Çorumlu, ikincisi Ordulu. Yani her ikisi de Türkiyeli genç. Birincisi 18 Mayıs 1973′te Diyarbakır’da, ikincisi 18 Mayıs 1977′de Antep’te şehit düşüyor. Yani her ikisi de Kürt toprağında şehit düşüyor. Şahadetlerinin arasında dört yıl var, yani birbirini takip ediyorlar. Her ikisi de Kürtlerin özgürlüğü için mücadeleyi en öne alıyor. Her ikisi de Türkiye’nin demokratikleşmesini Kürt özgürlüğünde görüyor.

Bu ilginç ve anlamlı durum, Kürt özgürlük mücadelesi gerçeği ile bu mücadele karşısında Türk aydını ve gençliğinin gerçek tutumunu gösteriyor. Bu gerçek Türk ve Kürt halklarının özgürlük ve demokrasi mücadelelerini iç içe geçirmiş bulunuyor. Bu gerçek, özgürlük isteyen halkları bir taraf, her türden gericiliği diğer taraf yapıyor. Halkların kardeşliği ve birliği, işte böyle büyük mücadeleler içinde gerçekleşiyor. İbrahim’lerin ve Haki’lerin ortak şehitler olarak en yüce değerler haline gelmesiyle halklar birbirine bağlanıyor.

Kürt ve Türk halklarını özgürlük ve demokrasi mücadelesinde böyle birleştiren bu gerçek, bugün iki şeye net bir biçimde ışık tutuyor. Birisi Sakarya’da yaşanan Kürtleri linç saldırısıdır. Her ne kadar ırkçı-şoven milliyetçi saldırganlık Kürtleri linç girişimleriyle Kürt-Türk savaşı yaratmaya çalışsa da, İbrahim Kaypakkaya ve Haki Karer gerçekliği buna asla izin vermez. İbrahim Kaypakkaya ve Haki Karer gibi ortak yüce değerler, Kürt ve Türk halklarını her zaman ‘kardeş halklar’ düzeyinde tutacaktır.

Diğeri ise, bugün yaygınca yaşanmakta olan ‘Kürt sorununa çözüm’ tartışmalarıdır. Eskiden bu tartışmayı sadece sol ve demokratik güçler yapardı. Devlet yönetimi ise kapalı kapılar ardından gizlice tartışırdı. Şimdi bütün kesimler açık ve kamuoyu önünde tartışıyor. Herkes ‘Kürt sorunu’ diyerek artık sorunun adını net koyuyor. Yine herkes kendine göre de olsa bir ‘çözüm’ den söz ediyor.

Kürt sorununun adıyla birlikte netçe ortaya konması ve tartışılması elbette önemlidir ve ileri bir durumdur. Buna sahip çıkmak ve ilerletilmesi için katkı sunmak gerekiyor. Ancak artık sorunun burada olmadığı, bu durumun kısmen aşılması ardından sorunun ‘çözüm yöntemleri’nde yaşanmakta olduğu gözleniyor. İnkar ve imhada ısrarlı olan MHP ve CHP gibi çevreleri bir yana bırakırsak, AKP’nin sözde çözüm yaklaşımlarını bu çerçevede ele alıp değerlendirebiliriz. Kürt sorununun gerçek çözümünü İbrahim Kaypakkaya ve Haki Karer çizgisinde ele alırsak, AKP ve benzerlerinin ‘Kürtsüz ve muhatapsız çözüm’ arayışlarının sahte ve aldatıcı olduğunu netçe görürüz.

Demek ki Kürt sorununu doğru ele alma ve gerçek çözümler önermenin tek doğru ölçüsü İbrahim Kaypakkaya ve Haki Karer çizgisidir. Türkiye’nin gerçek demokratikleşmesinin yolunun Kürtlerin özgürlüğünden geçtiği gerçeğidir. Dürüst ve samimi olan herkesin bu aydınlatıcı gerçeği esas alması gerekir. Şahadet düzeyinde aydınlatılmış böyle gerçeklik varken, sahte ve aldatıcı çözüm tartışmaları her zaman boşa çıkmaya mahkumdur.

Şehitlerimiz önümüzü ve yolumuzu aydınlatmaya devam etmektedir!

Selahattin Erdem

| 13 – 08 – 2009 |