“Sn. Bildirici, sizin bircok yazılarınız ilgimi eskiden beri cekiyor, doğru bulduğum ve yanlış bulduğum yanları vardır. Genelikle tespitlerinize katılıyorum. Ancak bu tespitlerden yola cıkarak ulaştığınız sonuclara aynı ölcüde katılamıyorum. Cünkü benim şahsi algılamama göre bu sonuclar objektıf ve analitik bir düşünceden ziyade sizin ruh halinizi yansıtıyor gibi. Bakıyorsun bir gün kürt halkının mücadelesini göklere cıkarıyorsunuz, ertesi gün herşeyi kapkara boyalara boyuyorsunuz. Daha cok bu bana manik depressiv bir ruh halini andırıyor. Peki böyle olmaya hakınız yokmu? Var tabii…sıradan bir vatandaş icin var. Ama kendine bir siyasal sorumluluk yüklemiş ve okuyucunu etkiliyebilen bir mücadele insanı ve aydını icin bunu doğru bulmuyorum. Okuyucularınız sizinle beraber hop hopluyur ve yine sizinle beraber sonra yerin dibine cöküyor, Bakın sız bir çelik parcasını veya bir kayayı bir an buz gibi soğutursanız ertesi an ateşle kaynatırsanız, onlar bile catlar. İnsan nasıl dayansın? Saygılar.”

Şervan arkadaşımız benim normal biri olmadığımı sanıyormuş. Sanmasına gerek yok, ben hiçbir zaman normal biri olduğumu iddia etmedim. Normal insanlar normal rejimlerde yetişir. Bebekten katil yetiştiren ve bütün farklılıkların anasını ağlatmış bir sistemin muhalifi olmak için kişide bazı tuhaflıkların bulunması gerekiyor. Çünkü normal insan, normal davranan insandır. Günlük sekiz saat çalışır, evine gider, çocukları varsa onları sever, bahçesi varsa bir şeyler eker. Dil yasağı, kültür yasağı, hayat yasağı tanımaz… Birazdan evi basılarak öldürüleceği korkusu olmaz. Yolda yürürken enseden kurşun yememek için iki de bir dönüp arkasına bakmaz. Sınıfta cinsini ve cibilyetini gizlemez. Normal olmadığımızı anlatmak için daha başka neler sayayım?

Eğer bu kadarı Şervan arkadaşımız için yeterli değilse, başka örnekler de vereyim. Örneğin Türk kalasıyla kafatasımın boydan boya çatladığını, sonra kendiliğinden iyileştiğini yıllar sonra kafa filmini çeken Avrupalı doktorumdan öğrendim. Yıllarca o vuruşun hangi zamana ait olduğunu çıkarmaya çalışırım. İlk yakalandığımda dipçikle kafamı dağıtmışlardı. Sonra Antep Askeri Cezaevinde eritilmiş beyaz plastikten yapılmış bir kalas darbesi hatırlıyorum. Vurduklarında kafayı bir çırpıda dağıtması için plastik sopanın ucu özellikle topuzdu. Tam kafamın arka kısmını bulmuştu. Ayıldığımda kan içindeydim.

Sonra Mersin’de İstiklal Marşı okumadığım için hücrede birçok kalas yemiştim. Biri vardı ki, iki parmağımın içine gireceği kadar kafamı yarmıştı. Kafatası çatlaklığını bu vuruşların hangisinden edindiğimi çıkaramıyorum. Şimdi bana kafadan çatlak diyeceksiniz. Sorun değil. Bir insanın kafatası ağır bir vuruşla çatladığında, bu durumun o insanda yarattığı sarsıntının niteliğini hiç kimse bilemez. Doktorum da bilemedi. Herhalde bu kalaslardan biri Türk devletine dair bütün iyimserliğimi aldı götürdü.

12 yıllık cezaevi yaşantımda açlık grevi ve ölüm oruçlarının toplam üç yıldır. Bir ayda döşek çürüten hücrelerde yıllarca kaldım. Birinde, bir şubat günü hücre kapımı kiltilediler, bir yıl sonraki şubat ayında gelip kapımı açtılar. Bir çok arkadaş yaşadı benzer şeyleri…

Şervan arkadaşımız bizden normal bir rejimde veya koşullarda yaşamış normal insan davranışları bekliyorsa beklesin. Hakkıdır. Normal davranmaya çalışıyorum, ama yolda yürürken ensemden Türk kurşunu yememek için ikide bir geri dönüp arkaya bakmamayı beceremiyorum. Doktorum bunun tedavisinin olmadığını söyledi. Hafta birkaç kez rüyamda vurulur, kendi cenaze törenime katılırım. Mezarda soluksuz kalmak üzere iken uyanmamın iyi bir şey olduğunu doktor söylüyor. Bu rüyaların birinden uyanamazsam; bu durum soluksuz kalıp ölmem anlamına gelecekmiş… İhtimal dışı olmayan bir durummuş bu. Bu travmayı da faili devlet olan cinayetler döneminden almışım.

Ayrıca çelişkili şeyler söyleyen sadece ben değilim. Hayatın kendisi bir çelişkiler yumağıdır. İnişli ve çıkışlıdır. Umut ve umutsuzluklarla doludur. Siyasetçilerimizin görüşleri de haftalık ve aylık değişmiyor mu? Gerçek bir yazar yazılarını kendiyle tartışarak yazar. Okuyanları ikna etmek için yazılmış yazılar boş yazılardır. Kaypaktır. Çıkar yazılarıdır. Okurlar zaman içinde kendine ve görüşlerine yakın yazarlar tespit ederler. O yazarın karekterini satır aralarında bulup çıkarırlar.

Şervan Arkadaşımıza diyeciğim şu ki, Türk devletinin her türlü çıldırtıcı metodlarına rağmen iyimserliğimiz, kötümseriliğimiz, heyecan ve tutkularımızla gayet normal olmaya çalışıyoruz… Şimdiye kadar yazdığım hiçbir yazmın ağırlığı altında kalmadım. Kürt sorunu ne ise biz de oyuz. Yazar insanın sabit fikirli olmaması iyidir. Yazarın umut ve umutsuzluklarını paylaşmasından ürkmemek gerekir. Ürküntü duyulması gereken şey, satır arası yamukluklardır. Yağcılıktır. Çıkar yazıları yazmaktır.

Ama ben bu yazımda normal olmayan Türk rejiminin 32 rakamını anlatacaktım. Bugün yolda yürürken aklıma geldi. 1982 yılında açılışını yaptığımız Mersin E Tipi Cezaevinin havalandırmasında koğuşça sıraya geçirilmişiz. Sayım yapılacak. Daha doğrusu işkence başlayacak da, işkenceye başlamak için gardiyanlar ayıp olmasın diye bir bahane arıyor. 42 kişiyiz. Baştan başlayarak arkadaşlar 1… 2… 3… diye saymaya başladılar. Ben 41. Sıradayım. En sonda, 42. sırada Ahmet Çitfçioğlu isminde bir arkadaş var. Gardiyanlar on kez sayımı tekrar ettirdi. Her defasında tempomuzu artırıyorlar ki, birimiz rakamı şaşıralım da işkence faslı başlasın.

Sıra yine bana gelmişti. 41 dedim. Yanımdaki Ahmet Çiftçioğlu 42 diyeceğine, 32 dedi.

“Duymadınız mı!” diye bağırdı bir gardiyan. “Adam 32 diyor. Vurun lan!”

Facebook adresimde kayıtlı olan Ahmet Çitfçioğlu ile o gün işkence nedeni olan 32 rakamını konuşuyorduk. Ama Türk devleti tamamıyla budur. Türk devletinin memur görevlilerinden okulda, askerde, sorguda, sokakta ve hapiste dayak yememiş biri var mıdır? Bu metodları elinden aldığınız zaman ortada Türk devleti denen bir şey kalmayacağını biliyor muydunuz?

***

Kürdistan halkının ve dostlarının direnişi sonucu YSK’li Türk devleti geri adım attı. Yedi bağımsız adaydan altısının seçime katılabileceğini bildirdi. Türk devleti budur. Adaletsizliklerini suratına çarpan güçlü direnişler karşısında işte böyle eli ayağı birbirine dolaşır. Adil olan devlet güçlüdür. Adaletsiz olan zayıftır. Türk devleti adil olmadığı için zayıf bir devlettir. Zayıflıklarını baskı, şiddet ve cinayetlerle geçiştirdi şimdiye kadar. Türk devletinin elinden zulmü, işkenceyi, cinayeti ve biber gazını alırsanız Kürdistan’da ondan geriye hiç bir şey kalmaz.

Sömürgeci eller Bismil’de Halil İbrahim Oruç’u katletti. Bu cinayetlere verilecek en iyi karşılık, Türk devletinin olmadığı bir yaşam düşlemek ve bu uğurda mücadele etmektir. Hiçbir toplumsal hayat, Türk devletinin hakimiyeti altında Alevi, Kürt, Ermeni, Süryani veya gerçek bir Türk muhalifi olarak yaşamaktan daha kötü değildir.

Kürdistan halkının ve Oruç ailesinin başı sağ olsun!

Türk devletinin PKK’ye karşı sürdürdüğü acımasız savaşın bir benzerini İran, PKK’nin kardeş örgütü olan PJAK üyelerine karşı sürdürüyor. PJAK, PKK’nin Doğu Kürdistan’a uyarlanmış halidir.

Doğu, köklü direniş ve yurtsever geleneğe sahip bir Kürdistan parçasıdır. 1880 yılında Şeyh Ubeydullah ile başlayan isyan ve direniş geleneği Simko İsmail ile devam etmiş, Qadı Mahmut önderliğindeki Mahabad Kürt Cumhuriyeti’nin kuruluşuna kadar ulaşmıştır. Mahabad Kürt Cumhuriyetinin yenilmesi Kürtlerin az direnmesinden değil, uluslar arası koşullara aşırı bel bağlamadan ve sömürgeci alçaklıkla girilen safça ilişkilerden kaynaklanmıştır.

Bugün Doğu Kürdistan’daki yurtsever direniş çizgisini PKK ile yakın ilişkiler içinde olan PJAK sürdürüyor.

PKK, dört parçada örgütlü olan büyük bir direniş örgütüdür. PKK, PKK’yi de aşan bir güçtür. Kürtlerin tarihinde hiçbir direniş bu kadar yaygınlaşmamış, sürmemiş ve sömürgecileri çaresiz bırakmamıştır. Bu direnişin bu kadar sürmesi ve dört parçaya dayanması, PKK’nin herhangi bir aşiret, bey veya bölgeye değil, bizzat Kürdistan halkına dayanmasından kaynaklanmaktadır. Kürdistan davası Kürtleşmiş; Kürt halkı PKK mücadelesini ulusal uyanış ve örgütlenmesinin bir eğitim alanı olarak görmüştür. Bu böyle devam edecektir. PKK mücadelesinin PKK’yi de aşan bir güç olması, bu mücadelenin hedeflerinin artık Kürdistan Ulusal Kongresi tarafından tayin edilmesiyle ilgilidir.

Direnişte ve örgütlenmede bu kadar başarılı ve ısrarcı olan PKK’nin çözüm yollarında sorunları vardır. Kimse PKK’den, eskisi gibi bir anda isyan et ve sonrası ne olursa olsun türü bir davranış beklememektedir. Fakat Siyasal İslam’dan, Türklükten, Araplıktan ve Acemlikten kardeş çıkarmanın o kadar kolay olmadığı da geçen yıllar içinde anlaşılmıştır. Kardeşlik, eşitler arasında olur… PKK mücadelesinin bu kadar uzaması ve onca kayba rağmen her defasında başa dönülmesi çözüm yolunda sergilenen tutuk ve isabetsiz tespitlerle yakından ilgilidir. Mücadele artık, berabere kalmış bir futbol maçının takımlarının kaleye doğru olan doldur boşalt taktiklerine benzemektedir.

Top çizgi boyunca taşınacak, orta yapılacak, biri kafaya çıkabilirse topu filelere gönderecektir. Son yirmi senede mücadele bu taktikle sürdürülmektedir ve o kafa vuruşunu da kimse yapamamaktadır… Çünkü rakipler birbirlerinin ruhunu okumuştur.

PJAK’ın İran’a ilişkin düşündükleri, PKK’nin Kuzey Kürdistan’a ilişkin düşündüklerinin benzeridir. “Kardeşlik, bir arada yaşamak ve Demokratik Cumhuriyet…”

Buna daha sonra Otonomi ve Özerk Kürdistan talebinin eklenmiş olması olumlu bir gelişmedir.

İran rejiminin yakın bir gelecekte yıkılacağı kesindir. Rejim çürümüştür. Batı’nın hedef tahtasındadır. 21. Yüzyılın şafağında 1500 yıl öncenin yasalarıyla toplumu yönetmeye kalkmak aynı zamanda yıkılıp gitmenin yazgısını da içinde taşımaktadır.

İran rejiminin yıkılması olasılığı karşısında PJAK ne düşünmektedir?

Irak rejimi yıkıldığında üçlü bir iktidar çıkmıştı ortaya. O iktidarlar şimdi kendi alanlarının hakimidir. Uluslar arası koşullar bu fiili durumu tanıdı. İran rejimi dağıldığında Irak’a benzer bir durumun ortaya çıkması büyük ihtimaldir. Bu durumda PJAK, yeni İran güçlerinin örgütlenerek gelip Doğu Kürdistan’ı yeniden işgal etmesini mi bekleyecek yoksa kendi ülkesinin hakimi mi olacaktır? Bu önemli bir sorudur…

Sömürgeci İran devleti, PJAK’lılara karşı acımasız bir savaş sürdürüyor. Aynı savaşı Türk devleti PKK’lilere ve BDP’lilere karşı sürdürüyor. Tarih, hiçbir siyasi harekete sür git bu büyüklükte bir kitlesellik şansı tanımaz. Kuzey Kürdistan halkı PKK, Doğu Kürdistan halkı PJAK etrafında kenetlenmiştir. Bu halk gücünün iyi kullanılması ve isabetli planlamalarla sonuca gitmek, bu kitlesel gücü etrafında toplayan partilerin görevidir…

Beş üyesinin idam edilmesi, beş üyesinin de zehirlenerek öldürülmesi karşısında PJAK, “intikam” açıklaması yaptı. İntikam, PJAK üyelerinin idam edilip öldürülmesine karşı İran devlet görevlileri veya askerlerinin hedef alınmasını içeriyor. PJAK ve PKK gerillalarının bu tür misillemeleri yapmada bir sorunları yoktur. Bunu istedikleri an ve istedikleri yerde yapabilecek güçtedirler.

Ortadoğu zaten bir intikam labirentidir.

Fakat Kürt sorunu ve Kürdistan sorunu intikamdan da öte bir statü ve güvenlik sorunudur. Sömürgeci kurum ve kuruluşların Kürdistan’daki varlığı sürdürdükçe, Kürdün güvenliğinden cellatları sorumlu oldukça ölümler ve intikamlar bitmeyecektir.

Çünkü cellatla, boynu ipte olanın kardeşliği olmaz.

Doğu Kürdistan’daki köklü direniş geleneğini devralmış olan PJAK, rejimi dağılacak olan, yakın zamanda dağılmasa bile Kürt halkına verebileceği hiçbir şeyi bulunmayan İran sömürgeciliğinin Doğu Kürdistan’daki çürümüş statüsü ilgili ne düşünüyor?

Bir rejim kaosu yaşandığında, tarih bir kez daha Kürdün önüne kendi vatanının efendisi olma şansı tanıdığında, PJAK güçleri, halkı ve silahlı güçleriyle uluslararası masalara yumruğunu çakıp biz de varız diyebilme planlarına sahip midir?

Bu konularda PJAK ne düşünüyor?

***

Not: PJAK’lı Kürt yurtseverlerini idam eden sömürgeci İran devletini kınıyor, Kürt halkının mutlak olarak bunun hesabını soracağına olan inancımı yenilemek istiyorum… Şehitlerin ailelerinin ve Kürdistan halkını başı sağ olsun…

Bu nedenle faşisttirler. Sırtına basarak yükseldikleri Anadolu ve Kürdistan halkının alın terini, kültürünü, yaşam ve mutluluğunu çıkarları için ateşe vermekten çekinmezler.

Gaddar, yiyici ve sahtekardırlar. Deniz içindeki beşyüz metre karelik bir kaya parçası için iki ülkeyi en üst düzeyde savaşa sokacak kadar gözü karadırlar…

Fakat aynı zamanda korkaktırlar. Faşistlikle bireysel muhalefet arasında bir bağa rastlayamazsınız. Tek başına muhalefet etmek yürek ister; cesaret ve kararlılık ister. Fakat genellikle yığınsal hareket eden faşistlerde bu yürek ve kararlılık yoktur. Devlete, sermayeye ve silahlı güçlere dayanarak yaşamak faşistliğin genel karakteridir…

Toplu saldırır, toplu vurur, toplu linç hareketleri geliştirirler… Ya da kalleşçe suikastler düzenlerler. Bürokrasi ve siyaset içindeki faşist önderleri ise ya devletleri ya da teşkilatların silahlı insanları korur.

Faşizm ve faşistlik bir insanlık suçudur. Bundan dolayı da faşizm, uluslar arası yasalarca yasak edilmiştir. Bu nedenle hiçbir faşist parti, faşist olduğunu kabul etmez. Faşistlik yapar, faşist parti olmadığını öne sürer…

CHP, faşist bir partidir. Tüzüğü, programı, savundukları ve yaşam biçimiyle faşist bir partidir. MHP’de faşisttir. MHP, sokağa dayanır, devleti yedekler… CHP, devlete dayanır, sokağı yedekler… Bu iki partinin de hak ve özgürlüklere bakış açısı aynıdır. İkisi de çürümenin, çürüdükçe çıldırmanın partisidirler… İsyan ölülerinin yetimleri tarafından kuşatıldıklarını gördükçe sigorta sistemleri çok sık atar…

Kürt sorununun K’si tartışılmaya başlar başlamaz her iki faşist partinin eteklerinin tutuşması bundandır. MHP, sokağa dayanarak; CHP, devlete dayanarak Kürtleri tehdit ediyor.

Fakat nice tehdit ve katliamlar görmüş geçirmiş isyan ölülerinin yetimleri de faşizm önünde diz çökmeyeceğini defalarca kanıtladı. Faşizm baskı yapmaktan, öldürmekten, işkence etmekten yoruldu, çürüdü; fakat isyan ölülerinin yetimleri direnmekten yorulmadı.

Faşizm Türkiye’de ölümcül çıbanlar çıkarıyor artık. Devletin faşist kanatları birbirine giriyor. Sigorta sistemi atmış faşistler açıkça katliam savunuculuğu yapıyor. Bu, sağlıklı bir doğumun işaretleridir.

Düne kadar sağcı, solcu, Kürt, Türk; Alevi, suni birbirine karışmıştı. Tepede devşirme bir iktidar, altta takkıyeci bir toplumsal yapıyla işler yürütülüp gidiyordu… Devlet dipçiğiyle sağlanmış diken üstündeki kaynaşmanın dikişi attı mı devreye hemen askeri darbeleri sokup, bir on yıl daha kazanıyorlardı… O, olanak da tükendi… Toplumsal kesimler aynada kendileriyle yüzleşmeye başladı…

Onur Öymen’i büyük ihtimalle istifaya zorlayacak açıklamalarından on kat daha şiddetlisini, başka parti görevlileri, askerler ve bürokratlar defalarca dile getirmişlerdi. Fakat toplum bunları yutmuştu. Bu ülkede yüz yıldır Alevilerin onur, şeref ve namusuna hakaret edilmedi mi? Milyonlarca insan “Mum Söndürmek” iftiralarına inandırılmadı mı? Bu iftira kampanyalarını, şu anda iktidarda bulunan Türk-İslam faşizminin kadroları yürütmedi mi?

O zamanlar isyan ölülerinin yetimleri olan Kürtler ve Aleviler ürküyordu… Çünkü atalarının kanları kurumamıştı daha…

Fakat faşizm Türkiye’de kıskaçtadır artık. Sağdan, soldan, önden ve arkadan kuşatıldı. Vatandaşlarının mezhebini, dilini, inancını ve kültürünü yasaklayan devleti bu saatten sonra kim ne yapacak? Ne adına ve kimin çıkarına koruyacak?

Türkiye solcuları ve Kürtler 12 Eylül cehenneminde işkence altında yaşarken, Türk İslam faşizminin şimdi devlet yöneten kadroları Kürtlerden ve solculardan arındırılmış okullarda okutuldu. Devlet bürokrasisi, memurluklar, unvanlar, okul hocalıkları onlara devredildi. Halk kesimlerinin çocukları arasında eşit dağıtılması gereken devlet olanaklarını hepsi bunların eteğine dolduruldu.

Sonuç: Abdullah Gül, Erdoğan, Arınç, Aksu, Cemil Çiçek gibileri iktidar; bizler ise affedilecek suçlular… Çarkı böyle işlettiler. Bunların hiç biri okullarda bizlerden başarılı değildi. Zekaları bizlerden ileride değildi… Bunlar, bizlerin sahip olduğu insani değerlerin çeyreğine bile hiçbir zaman sahip olamamışlardı.

86 yıllık devlet ve cumhuriyet rantıyla geçinen CHP kadrolarının kaçı, normal bir sınavdan başarılı çıkabilir?

Öyle bir çeteci sistem kurmuşlar ki, sadece kendi adamları memur ve bürokrat olabiliyor… Beğendiklerine devlet sanatçısı unvanı veriyorlar.. Bir devlet hazinesi düşünün ki, Kemalist askerler, bürokratlar ve siyasi partileri tarafından resmen paylaşılmış…

İsyan ölülerinin yetimleri sıkıştırdıkça korkuyorlar… Çünkü devletleri, saltanatları ve har vurup harman savundukları düzenleri çatırdıyor…

Bütün tutarlı ulusların solcuları, emekçiler, çeşitli etnik kimlikte toplulukları kendi faşist rejimleriyle kahramanca çarpıştılar… Faşistlere yalakalık yapanları ayıkladılar. Darbecilerini yargıladılar… Faşizm önünde diz çökmeden, faşizme diz çökerttiler…

Şimdi bu tarihi görev, Kürtlerin, Alevilerin, devrimci demokrat Türklerin omuzlarındadır…

Kendi ülkemizin faşizmiyle doğru yüzleşip, doğru mücadele edeceğiz. Faşizm karşısında çıkar yalakalığı yapmayacağız. Ölülerimizin omuzlarına basarak faşizmle uzlaşmaya çalışanların yakasına yapışacağız…

Çok iyi bir noktadayız. İsyan ölülerinin yetimlerinin yükselişi çığ gibi geliyor.

Vurarak ve öldürerek yönetme şansını kaybettiler çünkü…

Eski Dışişleri Bakanı İhsan Sabri Çağlayangil Seyit Rıza’nın idamını şöyle anlatıyor:

“Seyit Rıza’yı meydana çıkardık. Hava soğuktu ve etrafta kimseler yoktu. Ama Seyit Rıza, meydan insan doluymuş gibi sessizliğe ve boşluğa hitap etti.

“Evlâdı Kerbelayıh. Bi hatayıh. Ayıptır. Zulümdür. Cinayettir” dedi.

Bu yaşlı adam rap rap yürüdü. Çingeneyi itti. İpi boynuna geçirdi. Sandalyeye ayağı ile tekme vurdu, infazını gerçekleştirdi.”

Bu kez isyan ölülerinin yetimleri, Türk devlet faşizminin infazını gerçekleştirecek. Bu kesindir… Bundan kaçış yoktur…

Hasan Bildirici

| 18 – 11 – 2009 |