İsviçre, İngiltere, Almanya, Avsturya ve Fransa gibi ülkelerden katılım olurken ayrıca farklı kurum ve kuruluşardan da destek anlamlı katılımlar oldu.

Saat 3’te saygı duruşu ve açılış konuşması ile başlayan kurultayda daha sonra destek veren kurumlar adına kısa konuşmalar oldu. İlk gün gündem program taslağı tartışmalarıyla başladı. Akşam saatlerini bulan tartışmadan sonra gün bitirilmeden önce Umuda Tohum Sanat Atölyesi’nin tiyatro grubu üyeleri ‘Demokrasi Parkı’ isimli kısa skeçlerden oluşan oyununu sundu. Kültür etkinlğinden sonra oturum son buldu.

İkinci günü saat 09:00’da başlayan oturumda program tartışmasına ait geri kalan maddeler tartışılırken gündemlerde faaliyet raporu ve yeni organların seçimine geçilecek.

Kadınlar, bugün Türkiye Mühendis ve Mimar Odaları Birliği’nde (TMMOB) yaptıkları basın açıklamasıyla “sendikalarda erkek egemenliğine son” dedi.

Açıklamaya Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK), Eğitim-Sen, Emekli-Sen, TMMOB, Petrol-İş ve çeşitli kadın örgütlerinden kadınların yanısıra, Oyuncular Sendikası‘ndan Şebnem Sönmez, Şeniz Kurultay ve Janset de destek verdi.

Sendikalarda ve Meslek Odalarında Erkek Egemenliğine Karşı Kadın İnsiyatifi, farklı ülkelerdeki sendika tüzüklerini inceleyerek, kadın temsiliyeti ve örgütlenmesine dair verileri inceleyip Türkiye’deki sendika, konfederasyon ve meslek odalarının temel metinlerine model oluşturması amacıyla göndermişti.

İnsiyatif bazı sendikaların tüzüklerinde gerekli değişiklikleri yaptığını ama konfederasyonlardan cevap alamadıklarını belirtti.

Aralıkda yapılan Türk-İş 21. Genel Kurulu’nun neredeyse tamamının erkeklerden oluştuğunu, kadınların ne delege ne de izleyici olarak Kurul toplantılarında yer almadığını ifade eden İnsiyatif, DİSK’in 14. Genel Kurulu’nun yaklaştığını hatırlattı;

“Her türlü egemenliğe, ayrımcılığa, baskıya karşı mücadele iddiası olan DİSK’in demokratik, özgürlükçü ve eşitlikçi olduğuna inanmamız için DİSK tüzük ve programını cinsiyetçi maddelerden arındırmalı, kadınların kadınlar tarafından seçildiği yapıların kurulmasının önünü açmalı, konfederasyon içinde kadınların karar ve yetki organlarında yeteri kadar yer almasını sağlayacak koşulları oluşturmalıdır” dedi.

İnsiyatif adına Gülnur Elçik‘in okuduğu basın açıklamasında, ” gelişmelerin sadece tüzük ve programlarda birer madde olarak kalmamasının, sendikalarda kadınların lehine kota olmasının ve değişikliklerin hayata geçirilerek sendikalar içinde kadın yapı ve birimlerinin kurulmasının sendikal yapıları daha demokratik ve cinsiyetçilik karşıtı hale getireceği” belirtildi.

Açıklamada şu ifadelere yer verildi:

” Tüzük ve programlarında kadına yönelik pozitif ayrımcılık maddeleri olduğunu belirten sendikalardan bunları hayata geçirmelerini ve bazı sendikalarda ismen bulunmasına rağmen cismen ortada olmayan kadın yapılarını aktifleştirmelerini, kadınların yönetime gelmelerini önleyen koşulların ortadan kaldırılmasını istiyoruz. Sendikal yaşamın kadınların yer alabileceği şekilde düzenlenmesini böylece kadınların üye ve yönetici olarak var olabilmelerini istiyoruz.

” Her gün yeni saldırılarla yüz yüze gelen, sermayenin ve hükümetin etkisizleştirmeye, yok etmeye çalıştığı, yetkilerinin düşürülme tehditi ve bir türlü yenilenmeyen sendikalar kanununun engellerini aşmak için uğraş verdikleri bu günlerde sendikaların kadınlara, kadınların sendikalara daha fazla ihtiyacı var.

” Biz kadınlar eskisi gibi etkisiz üyeler olarak kalmak istemiyoruz. Bunun için erkek egemen politikalara, örgütsel yapılara karşı çıkıp, işyerinde, sendikada, sendika yönetimlerinde yer almak, sözümüzü yüksek sesle söylemek, taleplerimizi içinde bulunduğumuz örgütün politikalarına daha fazla yansıtmak istiyoruz”. (Bianet)

ikinci bölümde söz alan kadınların yaşadıkları şiddeti ve baskıları kendi yaşam örnekleri ile anlatmaları dikkat çekti.
Tartışmaların oldukça canlı geçtiği seminerde katılanlar tarafından bu tür etkinliklerin tekrarlanması gerektiği dile getirildi.

“Yollar yürümekle aşınmaz,” demişti bir zamanlar devletimizin bir “büyüğü”.

Bu “vecize”yi uyarlayalım mı? “Rakamları yayınlamakla, hatta hergün kocası, babası, sevgilisi, ağabeyi tarafından boğazlanan kadınların listesini yayınlamakla, kadına yönelik şiddet azalmaz.” Çünkü kadın cinayetlerinin 10 yılda yüzde 1400 oranında artış gösterdiğini… 2011’nin ilk altı ayında yaklaşık 26 bin kadının cinayet, yaralama, saldırı, tehdit mağduru olduğunu, aynı dönemde 105 kadın, sekiz çocuk ve iki bebeğin çoğunlukla birinci derecede bir yakını tarafından öldürüldüğünü… koca-baba-erkek kardeş cinayetine kurban giden kadın sayısının dokuz yılda 4.410’u bulduğunu… 3 kadından birinin çocuk gelin olup ensestten şikayetçi olduğunu…

Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü’nün yaptığı araştırma sonuçlarına göre, ülkemizde kadınların yüzde 42’sinin fiziksel ve cinsel şiddete uğradığını… Yoksul hanelerde yaşayan kadınların yarısının bu tür şiddet mağduru olduğunu… Yüksek gelir seviyesindeki hanelerde yaşayan kadınların da neredeyse üçte biri erkek şiddetinin hedefi olmaktan kurtulamadığını… Lise ve üzeri eğitim alan kadınlardan şiddet görenlerin oranının yüzde 28’i bulduğunu…

Türkiye’de şiddete maruz kalmış kadınların üçte birinin (yani Türkiye’de kadınların yüzde 15’i!) hayatına son vermeyi düşündüğünü… yani Türkiye’de takriben 5.5 milyon kadının yaşadığı şiddet nedeniyle intihar etmeyi düşündüğünü…

Kısacası, bu ülke kadınlarına cehennemi yaşatan koşulların yoğunlaşarak sürdüğünü gözümüze sokan rakamların hergün görüntülü/yazılı medyada yer alması, hayır, işe yaramıyor…

Tersine… Taciz, tecavüz, dayak, cinayet bütün hoyratlığıyla, artarak sürüyor…

Tersine, “muhafazakâr” kimlikleriyle tanınan iki “ünlü” (neleriyle ünlü olduklarını bilmiyorum) dört kadına otel odasında tecavüz edip ardından sağa-sola kostaklanabiliyorlar; tersine, Yargıtay 14. Ceza Dairesi’nin 13 yaşında bir kız çocuğa tecavüz eden 26 kişinin, “çocuğun rızası vardı” diye en hafif cezalara çarptırılmasını onaylayışını hâkim “kararımız kanunlara uygun ve vicdanîdir; esas bu haberler çocukta travmaya yol açıyor” pervasızlığıyla savunuyor; tersine…

O zaman… O zaman görüngüden nedenlere, eylemden motiflere inen bir teşrihe, tüm bunların olup bitebildiği bağlamı daha yakından kavramaya ihtiyacımız var.

Bu bağlamın adını hemen koyalım: Neo-liberal AKP iktidarının kültürel iklimde yol verdiği, giderek sponsorluğunu üstlendiği muhafazakârlaş(tır)madan söz ediyorum.

Bu “muhafazakârlaş(tır)ma” operasyonu, AKP’nin üçüncü (“ustalık”) iktidar döneminde daha bir pervasızlaştı. Nasıl mı?

Kaçırmış olamazsınız: kısa süre önce Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet bakanlığı, üç karılı bir şeyhülislâmı danışmanlığa getiren[2] Tayyip Erdoğan’ın “Biz muhafazakâr demokrat bir partiyiz, öyleyse aile yapımızı güçlendirmemiz lazım,” sözleriyle lağvedilerek yerine “Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı” kuruldu.

Bu olayın kendisi, başlı başına bir zihniyet göstergesi: Kadının kendi başına görünür olmadığı, illâ ki aile bağlamına yerleştirilmesi ve bir “sosyal güvenlik” mevzuu olarak ele alınması gerektiğine değgin bir muhafazakâr bilinç. “Kadın” sözcüğünün dahi “tabii” bağıntılarından (koca-aile-çocuklar…) soyutlanmış olarak bir başına kamusal alanda tezahür ve terennümünden rahatsız olan bir müstehcen kafa… Tabiaten güçsüz ve iradesiz, nefsine yenik yaratıkları olarak kadınların “aile ve sosyal politikalar aguşunda koruma altına alınması” gereğine iman etmiş bir pederşahîlik… [Oysa kadın sözcüğünü aile ve sosyal politikalar sığınağında korumaya alan devletlûların, “aileleri” tarafından suistimal edilen -dayak yiyen, gözü patlatılan, burnu kesilen, bıçaklanan, silahla tehdit edilen…- kadınları “koruma altına alma” konusunda hiç de öyle acul davranmadığını biliyoruz. [Hatırlayın, en son kendisini sürekli tehdit eden kocası hakkında değişik adliyelere üç kez şikayette bulunup koruma isteyen Müzeyyen Yanık’a talep ettiği koruma, kocası tarafından öldürüldükten üç ay sonra tahsis edilmişti…[3]]

Peki -kadın örgütlerinin bakanı konusunda genellikle “hayırhah” konuştukları bu yeni bakanlığın ilk işlerinden biri ne oldu dersiniz? Kadın sığınma evlerinin sayısını arttırma konusunda kolları sıvamak? Kadın istihdamını arttırmak üzere Kalkınma Bakanlığıyla temasa geçmek? Kadın okuryazarlığıyla ilgili çalışmalara girişmek?

Bilemediniz… Bakan Fatma Şahin’in ilk işlerinden biri, Diyanet İşleri Başkanlığı ile, “aile ile ilgili problemleri tespit ederek bu problemlerin çözümü amacıyla ailelere yönelik eğitim, danışmanlık ve sosyal hizmet modelleri geliştirme, bu modellerin uygulanmasına yönelik öneriler ortaya koymak ve ailenin eğitimi ve danışmanlığının içeriğinin belirlenmesinde ortak çalışmalar yapma”yı öngören bir işbirliği protokolü imzalamak oldu!

Bu ülkede kadınların yaşadığı, vahşet boyutlarına ulaşmış şiddet başta olmak üzere istihdam, yoksulluk, eğitime erişimsizlik, siyasal temsilin düşüklüğü, sağlık, kreş gibi yüzlerce sorunu kadını aileye, aileyi de Diyanet’e havale ederek çözme gözboyayıcılığı. [Başkanı Van depreminin ardından “Yaratıcı kudret yok sayılarak depremlerin tesadüflere bağlanmaması” gerektiğini söyleyen, bu tür afetlerin sınanmak için olduğu”nu kaydeden bir Diyanet İşleri’nin, kadına yönelik şiddete çözümü de herhâlde “ey kadınlar, kocanızdan yediğiniz dayaklar, gördüğünüz işkenceler bu dünyadaki sınavınızdır; bunlara ne kadar metanetle sabrederseniz, cennetteki yerinizi de o kadar garanti altına almış olursunuz”, olur…[4]

AKP iktidarının, üç çocuk doğurmakla (ve hiç kuşkusuz onların tüm bakım faaliyetleriyle) yükümlendirdiği kadınların çalışmasına da pek sıcak bakmadığı biliniyor. Bunu çeşitli istihdam verileriyle saptamak, olanaklı…

Türkiye’de çalışma yaşındaki kadın nüfusu 27 milyon civarındayken, istihdam edilen toplam kadın sayısı sadece 6.4 milyon, örneğin. Türkiye Kadın Girişimciler Derneği ve GFK’nin araştırmasına göre erkeklerin yüzde 58.7’si ‘çocuk büyütmeyi’ kadının temel görevi olarak görüyor…

Bunun ortaya çıkardığı tablo ise, şöyle betimlenmekte:

“2009 yılı itibariyle Türkiye’de kadınların iş gücüne katılım oranı yüzde 26 iken dünya ortalaması yüzde 51.6, Türkiye’de kadınların istihdam oranı yüzde 22.3 iken dünya ortalaması yüzde 48, Türkiye’de kadınların işsizlik oranı yüzde 14.3 iken dünya ortalaması yüzde 7’dir. Türkiye, kadınların iş gücüne katılım ve istihdam oranı açısından dünya ortalamasının ancak yarısı kadar bir oran yakalayabilirken, kadın işsizliğinde dünya ortalamasının iki katı bir orana ulaşmaktadır. 2009 yılı esas alınarak Türkiye dünyanın çeşitli bölgeleri ile kıyaslandığında ise Türkiye’de kadınların iş gücüne katılım ve istihdam oranının yalnızca Orta Asya ortalamasının biraz üstünde olduğu, diğer 8 bölgeden ise düşük olduğu görülmektedir. İşsizlik oranı açısından ise Türkiye’de kadın işsizliği Kuzey Afrika ve Orta Asya ortalamasının biraz altında olup, diğer 7 bölgeden yüksektir.”

Ya da, “2010’un Mart ayından 2011’in Mart ayına, büyümeyen tarımda yüksek istihdam artışı gösteren TÜİK’in uyduruk tarım istihdamını bir yana bırakıp tarım dışına göz atarsak, orada gerçekleşen 1 milyona yakın istihdam artışının yine erkek egemen bir özellikte olduğunu görüyoruz. Kriz sonrası yaratılan işler 3 kadına, 7 erkeğe biçiminde paylaştırılmış. Böylece, kadının toplam tarım dışı istihdamdaki payının yüzde 22-23’ü aşamadığı görülüyor…” Mustafa Sönmez’in saptamasıyla.

Evet, Türkiye’de kadınların tarımdışı sektörlerde çalışma oranları, son derece düşük. Yüzde 83 oranında kadın, atıl durumda… Daha da vahimi, çalışan kadınların ise, yüzde 97’si, kayıtdışı olarak çalışıyor… Okur-yazar olmayan yüzde 11’lik nüfusun büyük kısmını (yüzde 79) kadınların oluşturması, bu durumu katmerlendiriyor.

Hâl böyle olunca, kadın nüfusu, bu ülkedeki yoksulluktan da payını bolca alıyor: “Toplam işgücündeki her 10 erkekten yaklaşık 2’si, her 10 kadından da yaklaşık 6’sı gelir elde edememekte, örneğin. Bu oranların, gelir dağılımına yansıması ise; kadın işgücündeki her 10 kadından 9.3’ü ve erkek işgücündeki her 10 erkekten 5’inin en düşük iki gelir grubuna girmesidir.”[5]

Eğitim düzeyi düşük, ana gövdesi ev kadını konumunda, çalıştığında kayıtdışına ya da sefalet ücretlerine talim etmek zorunda bırakılan yoksul kadınların, AKP’nin “muhafazakâr demokrat (!)” ikliminde kendilerine yönelen eril şiddete karşı çıkma olasılığı nedir, acaba? Yanıtı farklı üniversitelerden araştırmacıların farklı kentlerde, şiddet gören kadınlar arasında yürüttükleri araştırmanın sonucuna bırakalım:

Örneğin Kayseri’de iki sağlık ocağına hizmet almak üzere başvuran 355 kadına uygulanan ankette kadınlardan, şiddeti haklı görmeyi gerektirebilecek herhangi bir nedene evet diyenlerin oranı yüzde 52.1. Bu araştırmada kadınlardan yüzde 38.6’sı yediği dayakta kendini suçlu görmekte… Fethiye’de Devlet Hastanesi’ne başvuran kadınlar arasında yapılan anket çalışması ise, kadınların yüzde 16.5’inin, kadın haksızsa dayak yemesini onayladıkları açığa çıkmış… İstanbul’da yapılan bir başka araştırmada ise, katılımcıların yüzde 42.5’i “çocuklarının bakımlarını ihmal etmeleri”, yüzde 41.8’i “kocalarına karşılık vermeleri” hâlinde, yüzde 37’si de “kadının parayı lüzumsuz yere harcaması” durumunda “kocanın şiddet uygulamakta haklı olduğu” görüşünü savunmuş.[6]

Bir başka deyişle, kadınların (umarsız) rızası, eril şiddetin yeniden üretildiği zemine katkıda bulunmakta.

O zaman şu saptamayı yüksek sesle vurgulamakta fayda var: Bu ülkede kadına yönelik (son yıllarda katlanan) şiddet, kadın cinayetleri, ne denli insanlıkdışı boyuta varmış olursa olsun; kadına ilişkin tüm göstergelerin (istihdam, eğitim, sağlık vb.) negatife doğru seyrettiği, iktisaden neoliberal, kültürel olarak ise neo-con (“muhafazakâr demokrat”!) iklimden soyutlanarak ele alınmamalı.

Aksi takdirde, kadını korumasız kaldığı bir şiddetin kurbanı biçare yaratıklar olarak gösterip, AKP iktidarının onu (ailenin kanatları arasında) koruma altına alma argümanlarına bir yenisini eklemekten öte bir şey yapmış olmuyoruz…

5 Kasım 2011 10:56:03, Ankara.

N O T L A R

[*] Halkın Günlüğü, Yıl:1, No:22, 20-30 Kasım 2011…

[1] Aquinolu Tommaso.

[2] “Avrupa Milli Görüş Teşkilâtı Genel Başkanlığı yapan, ‘Şeyhülislâm seçilen’, üç eşli Ali Yüksel, Başbakan Erdoğan’ın danışmanlığına atandı.” (Zülal Kalkandelen, “Ne İstiyorlar Kadınlardan?”, Cumhuriyet Pazar, No:1273, 13 Ağustos 2010, s.8.)

[3] “Koruma İsteyen Kadına Öldükten Sonra Koruma”, http://www.parantezgazetesi.com/haber_detay.asp?haber=8547.

[4] Zira, Muhammed Peygamber’in “Kocanın eşinin boynundaki hakkından birisi, kocası onun nefsini istediği zaman, o devenin sırtında ise dahi nefsini kocasından menetmemesidir. Yine kocanın hakkından birisi de kocanın izni olmadan onun evinden herhangi bir şeyi başkasına vermemektir…” dediğini aktarmaktadır İbn-i Ömer (Derleyen: Ali Arslan, Kadınlara Hitap. Hadis-i şerifler. İstanbul: Arslan Yay., 1975, s.193.

[5] Yrd. Doç. Dr. Mustafa Öztürk, Araş.Gör. Başak Işıl Çetin, “Dünyada ve Türkiye’de Yoksulluk ve Kadınlar”, Journal of Yaşar University, http://joy.yasar.edu.tr/makale/no16_vol4/09-OZTURK-CETIN.pdf

[6] http://yeni.haberler.com/kadinlar-siddete-maruz-kalmayi-onayliyor-haberi/

ATİK-Yeni Kadın, Hamburg Kürt Kadın Meclisi, Avrupa Demokratik Kadın Hareketi ve Sosyalist Kadınlar Birliği tarafından ortak olarak düzenlenen panel Kürt-Alman Kültür Derneği’inde gerçekleştirildi.

Panelin ilk konuşmasını ADKH temsilcisi Vera Çınar yaptı. Kadına yönelik şiddeti konu alan Çınar; kadın sorununun sınıfların ortaya çıkmasıyla birlikte kendini varettiğini ve bugün halen bu sorunun çok önemli bir sorun olarak toplumda yaşam bulduğunu belirterek sözlerine başladı.Erkeklerin kendi iktidarlarını korumak amaçlı kadına şiddet uyguladığını belirten Çınar, medyanının da bu sorunu manüpile ederek basitleştirdiğini belirtti.

ATİK-Yeni Kadın adına konuşma yapan Dr.Fusün Yıldırım ise göç olgusunu ve göçmenler üzerindeki psikolojik yansımalarını irdelemeye çalıştı. Göçün her şeyden önce bir travma,bir örselenme olduğunu belirten Yıldırım, tüm göçmenlerin bundan etkilendiğini ama en çok da kadınların bu etkiğe maruz kaldığını söyledi. Göçün, özellikle kapalı toplumlardan Avrupa’ya gelen kadınları karşılaştıkları yeni ve bilenmezlerinin çok olduğu bir toplumda psikolojik sorunlarla yüz yüze bıraktığıını dile getiren Yıldırım, ama buna karşın yeterli destek alabileceklerin sağlık personelinin  bulunmadığını, özellikle kendi dilende konuşan doktor bulmada yaşanan sorunların tedavi sürecini çok ciddi olarak engellediğine dikkat çekti.

Göçmen kadınların daha çok vasıfsız işlerde çalıştırıldıklarını belirten Yıldırım, bunun nedenlerinden birinin ucuz işgücü ve kadınların  örgütsüz olmalarında yattığını söyledi. Toplumun namusun korunmasında şiddeti bir gereklilik olduğunu belirten Füsun Yıldırım, bunun sonucunda da birçok kadının şiddete maruz kaldığını belirterek sözlerini noktaladı.

Avrupa Kürt Kadın Hareketi adına panelde yer alan Fadile Yıldırım da,  başlatmış oldukları “Kadın Kırımına Hayır!” kampanyası hakkında bilgi verdikden sonra, kadına karşı 5.000 yıldır bir kırım ve katliam yürütüldüğünü ama bunun adının dahi konmadığını belirtti.Bunun, adı konmamış bir savaş olduğunu belirten Yıldırım, bu savaşın erkekler, devletler ve egemenler tarafından yürütüldüğünü söyledi. Bu savaşın ancak bütün kadınların örgütlenmesiyle durdurulabileceğini belirten Yıldırım, “kadının kırımı toplumun çirkinleşmesidir” tespitinde bulundu.Yıldırım, kadın cinayetlerinin AKP iktidarı döneminde yüzde 1400 artığını söylerken bunda kadınların bugün dünden daha bilinçli olmaları ve uğradıkları saldırılara sesini çıkartmasının da etkisinin olduğunu belirtti.Fadile Yıldırım, kadının özgürlüşmesinin büyük bedeller gerektirdiğini belirterek sözlerini noktaladı.

Panelde son olarak söz alan SKB temsilcisi Hatice Kar ise Sosyalizmde kadını konu edindi. Kapitalist sistemin insana ve doğaya ait her şeyi yok ettiğini belirten Kar, kadının da erkeğinde özgürce yaşayabilmesi için bu emperyalist-kapitalist sistemin red edilmesi gerekitiğini belirtti. Ekim Devrimi sonrası sürecin kadın kurtuluşu için önemli başarılar katettiğini deli getiren Kar, kurtuluşun ancak sosyalist bir sistemle mümkün olabeliciğinin altnı çizdi.

Panel katılımcıların söz hakkı alması ve sorulan soruların yanıtlanması ile sona erdi.

Daha öncesinde 2 kadın tarafından pazarlandığı iddia edilirken sonra alı konularak kişilere para karşılığı tecavüz ettirildiği anlaşılan ve askeri yetkililerin de olayda yeri olması üzerine üstü kapatılmak istenen davada sonuç açıklanırken NÇ’nin avukatlığını yapan Reyhan Yalçındağ da adliye önünde yaptığı açıklamada şunlara değindi;

“Çoğu memur, muhtar, müdür yardımcısı, öğretmen, yüzbaşı olan sanıklar, kaymakamlık yazı işleri müdürlüğü, muhtarlık bürosu, vakıflar imareti bürosu gibi yerlerde N.Ç.’ye defalarca tecavüz etti. 12 yaşındaki bir çocuk, ırzına geçilmesine nasıl rıza gösterebilir? Hile ve zorla alıkonulduğu bir yerde kamu ya da güvenlik görevlilerine nasıl karşı koyabilir?”

Basına bir yıldır kapalı sürdürülen dava da zorla alıkoymadan ceza verilemezken ırza geçme suçundan verilmesi gereken ceza ise “N.Ç.’nin rızası bulunduğu” öngörüsüyle olabilecek en düşük cezaya çevrildi. Tümü tutuksuz yargılanan 33 sanıktan 28′i 1 yıl 8 ay ile 9 yıl arasında değişen hapis cezalarına çarptırıldı. Dört sanık beraat etti. Bir sanığın da dosyası ayrıldı. N.Ç.’nin de istismarda rızası olduğu, zorla alıkonmadığı gerekçesiyle bazı sanıklarda ceza indirimine gidildi.

Avukat Yalçındağ yaptığı açıklamada aynı zamanda şunlara da değindi;

“Talebimiz, tüm sanıklar hakkında 15 yaşını doldurmamış küçük yaşta kız çocuğuna fiili livata yoluyla tecavüz ve alıkoyma suçlarına göre ağırlaştırılmış sınırlardan ceza verilmesiydi. Türkiye’nin pek çok yerinde benzer davalar devam ediyor. Bu davalarda cezanın caydırıcı olması, benzer suçların önlenmesinde çok önemli” ve ekliyor.

“Tecavüz bir insanlık suçudur. Sanıkların tamamı, mesleklerini ve konumlarını da kullanarak, tehdit ve hile gibi yöntemlere de başvurarak savunmasız ve her türlü tehlikeye açık bir kız çocuğuna tecavüz ettiler. N.Ç.’nin yaşadığı acı ve travma onarılamaz ama yaşananlar toplum vicdanını da yaralıyor.”

Yalçındağ, aile içi şiddet olaylarında, namus cinayetlerinde, kadınlara ve çocuklara yöneilk cinsel istismar ve saldırı suçlarında kadınların mağduriyetinin yargılama sırasında da sürdüğüne dikkat çekti.

“Yargılama uzun sürüyor, yargılama sırasında yeni travmalar ve mağduriyetler yaşanabiliyor, medya kadının haklarına saygı göstermiyor, cezalar adil olmuyor. Failler ya cezasız kalıyor ya da hak ettiği cezayı almıyor.”

Yalçındağ’a göre bu durum, eril, hiyerarşik ve şiddetten beslenen bir bakış açısının ürünü. “Yargı bu tutumunu sürdürdükçe kadına, çocuğa yönelik cinsel saldırı suçlarında mesafe almak çok zor ama biz mücadeleyi sürdüreceğiz. Kararı temyiz edeceğiz” dedi.

Saat 18:40′ta Innsbruck’taki Demokratik Göçmenler Derneği’nde toplanan kitle, burada Yılmaz Güney ve onun gibi özgürlük mücadelelerinde ölümsüzleşen insanların şahsında bir dakikalık saygı duruşu ile etkinliği başlattı.

Yılmaz Güney’in kendi konuşmalarından sanatsal bakışı, siyasete ve onun yönelime yaklaşımı, Türkiye’deki devrimci mücadeleye yaklaşımlarına ilişkin metinler aktarıldı. Aynı zamanda sanatçı Cihan Dökmez ve Yüksel Güzel söyledikleri türkülerle etkinliğe ayrı bir hava kattı.

Yılmaz Güney adına okunan türkü ve şiirlerden sonra hayatı ile ilgili hazırlanan sinevizyon gösterisi yapıldı. Sinevizyonun ardından serbest konuşma saati ile etkinlik sona erdirildi.

27 Ağustos saat 13:00’de başlayan kampta atölye tarzındaki çalışmalarda devrimci insan ilişkileri, yöneticilik, sorumluluk ve çalışma tarzı üzerine tartışmalar yürütüldü. Konulara yoğunlaşan kamp boyunca katılan kadın arkadaşlar ilk günü başarıyla bitirdiler.

Özellikle sorumluluk ve yöneticilik konusunda odaklanan kampa ayrıca farklı bölgelerden katılımlar da sağlandı. Kampa ayrıca konuk olarak bir kadın doktor arkadaş da katıldı. Her zaman olduğu gibi yine kadın arkaşlarımızın sorunlarıyla yoğunlaştı.

İlk gün atölye tarzındaki çalışmalar yapılırken, ikinci gün MYK dan kadın arkadaşın sunumuyla devam etti. Kadın ve demokrasi konusu işlendi. Tüm sunum ve fikir paylaşımlarından sonra kamp 28 Ağustos günü saat 14:00 sularında noktalandı.

ANF’ye konu hakkında bilgi veren Avukat Sevinç Sarıkaya, saldırı haberini müvekkiliyle görüşmeye gitmeden önce öğrendiğini şiddete maruz kalan kadın tutsakların birçoğunun vücudunda darp izleri olduğunu belirtti.

CEZAEVİ MÜDÜRÜ ‘GÖRÜŞECEĞİM’ DİYEREK ÇAĞIRDI VE…

Saldırı haberini alır almaz cezaevine gittiğini belirten Avukat Sevinç Sarıkaya şunları anlattı: “Yapılan tüm basın açıklamalarına ve duyurulara rağmen cezaevi idaresinin görme engelli ve kanser hastası Hediye Aksoy’un durumu için kayıtsız kalınmasına isyan eden kadın tutuklular cezaevi müdürüyle görüşme talebinde bulunmuş. Talebin reddedilmesi üzere tutsak kadınlar kapılara vurmaya başlamış. O sırada cezaevi müdürü görüşme talebini kabul ettiğini ancak kendisiyle ancak 3 kişinin görüşebileceğini bildirerek 22 siyasi tutuklu kadının bulunduğu B.5 koğuşunu açtırmış. Kadınlar aralarında kimin müdürle görüşeceğini belirlemeye çalışırken, birden koğuşa giren bütün cezaevi görevlileri tarafından feci şekille darp edilmişler.”

TEKME, YUMRUK VE COP DARBELERİ

Kadın tutsaklardan bazılarının karın bölgelerine tekme, yüzlerine ve vücutlarına da yumruk ve cop darbesi aldıklarını açıklayan Av. Sarıkaya, “Kadınların birçoğu çeşitli yerlerinden yaralanmış. Bugün konu hakkında Bakırköy Cezaevi savcısına suç duyurusunda bulunmuşlar. Yarın daha da detaylı bilgi almayı bekliyorum” diye konuştu.

Çağdaş Hukukçular Derneği (ÇHD) İstanbul Şube Başkanı Avukat Taylan Tanay da yarın hastane yönetimi ve ilgili savcılıkla görüşeceklerini söyledi. (ANF)

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin’in eşine şiddet uygulayan ve evden uzaklaştırma cezası alan erkeğin “elektronik kelepçeyle teknik izleme istemi” ile takip edileceğini söylemesi bir dizi soru işaretini birlikte getirdi.

Bakan Şahin uygulamanın yasal alt yapısının da hazır olduğunu söyledi ancak bu alt yapı hakkında bir açıklama yapmadı. Dolayısıyla yasal düzenlemenin tam olarak ne getirdiği henüz açıklık kazanmadı. Şahin’in açıklamasında elektronik kelepçenin “eşine şiddet uygulayan ve evden uzaklaştırma cezası alan” erkeğe uygulanacağının söylemesi bir dizi soruyu birlikte getirdi:

Elektronik kelepçenin getirdiği koruma yalnızca şiddet görmüş evli kadınlara sağlanan bir koruma mı olacak? Evli kadınların da şiddetten korunabilmesi için mutlaka şiddet görmesi ve eşine evden uzaklaştırma cezası verilmesini mi beklemesi gerekiyor? Evli olmayan çiftlerin, aynı evde yaşamayan çiftlerin arasındaki şiddete karşı bu uygulama bir koruma sağlayabilir mi? Kadınların eş olmayan diğer hane halkı erkeklerinden gördükleri şiddet -baba, akraba vs.- elektronik kelepçe kapsamına alınacak mı?

Yasal Düzenleme ve Kadına Karşı Şiddet

Elektronik kelepçenin kadına karşı şiddete gerçekten çözüm olup olamayacağını ya da şiddet gören kadınlara belli bir koruma sağlayıp sağlamayacağı tartışma konusu. Avukat Cevriye Aydın, bianet’e yaptığı açıklamada, “elektronik kelepçe ilk bakışta kadınların lehine bir uygulama gibi görünse de, kadının şiddet gördüğü erkekten korunması gibi görünse de uygulamalar başka boyutlarda olabilir” dedi.

Elektronik kelepçe takılacak erkeğin, hangi yasal kategoride değerlendirileceğinin bilinmemesi de, uygulamanın baskıcı biçimlere bürünerek daha kötü sonuçlar yaratabileceği ihtimalini doğuruyor. Aydın, “elektronik kelepçenin bazı vakalar için önleyici olabileceğini” söyledi ancak kadına karşı şiddetin elektronik kelepçeyle çözülemeyeceği görüşünde.

Aydın, “kadına karşı şiddetle mücadele etmek kadınlara sosyal haklar ve güvenceler vermektir” dedi. Ayrıca, elektronik kelepçe uygulaması yapılan ülkelerde de hükümlülerin beden mahremiyetlerinin tanınmadığını söyleyen Aydın, bu uygulamayı insan hakları açısından uygun bulmuyor.

Avukat Hülya Gülbahar bianet’e yaptığı açıklamada, “kadına karşı şiddet bir toplumdaki güç ilişkilerinden, hiyerarşik tahakkümden kaynaklanır, bunları değiştirmeden ufak önlemlerle kadına karşı şiddeti bırakın tavsiye etmeyi azaltmak bile imkansızdır” dedi.

“Elektronik kelepçe gibi sistemleri kadınlar lehine kullanma noktasına gelene kadar daha sağlam tedbirlerin ve düzenlemelerin yapılması gerekiyor. “Bianet